ساعاتی از آنچه که بر من گذشته بود، می گذشت. صدای سکوت خیابان در آن ساعت برایم تنها آرزو بود؛ تلفن همراهم پنج درصد شارژ داشت و خبری از موسیقی نبود. نور ماشین ها شدیدَن چشمانم را در آن ساعت از شب آزار می داد. برای اولین بار با چشمانی بسته مسیر همیشگی را می پیمودم. بی جان بودم اما، خسته نبودم! برای من پیاده و با دو پا راه رفتن خستگی نمی آورد. زمان همگام با قدمهایم درحال سپری شدن بود که چشمان بسته ام چاره ای جز پرواز در خاطرات برایم نگذاشت.

به آن سوی خیالاتم پرت شدم، صدای موج آب یک طرف گوشم و صدای باد در بالای قله در طرف دیگر، حسی ناب که شاید اگر انسان ها هر از چند گاهی به سرشان بزند و به سراغش بروند، دیگر آن انسان قبلی نخواهند بود!
سکوت نبود اما، صدایی هم نبود!
قله همیشه اینگونه است.
چیزی فراتر از صدا در آن لحظه در گوشم زمزمه می شد، چیزی مانند حرکت گندم زار ها، حرکت ابر ها در آسمان صاف آبی، صدای آبشار آب یا اصلا حرکت دسته عظیمی از مورچه ها و در عین حال پرندگان در زمین و آسمان، میتوانی بگویی نام این صدا چیست؟
یا مثلا ترس...
هنوز قلبم از ترس پیمودن آن مسیر دشوار کوه، تند می تپید. ریشه ی گیاه تیغاله سفید رنگی، تنها نقطه ی اتصال من با کوه بود و دستانم حکم شکنجه دیده ای را داشت که درد سوزان سنگ داغی را برای زنده نگه داشتن من به جان می خرید. خورشید بسیار مهمان نواز بود و همه چیز و همه کس را به مهمانی سوزان خود دعوت کرده بود. و من جایی میان زمین و آسمان نزدیک تر از هر کس به خورشید و گویی او نزدیک تر به من.
دستانم پوست پوست و سرخ شده بود، رفیقم کمی بالا تر از من، نگاهی از ترس به من کرد، همه چیز را در نگاهش خواندم؛ حرف از بن بست و برگشت از مسیر پیموده شده، داشت؛ ولی از طرفی می دانست که ما اهل تصمیم نیمه کاره نیستیم، آن قله کوه باید فتح می شد.
صدایی نمی آمد؛ گوش هایم در آب خفه شده بودند و کوله ی سنگینم راهی برای بالا آمدن و دم و بازدم نمی داد. ثانیه ای بعد به خودم آمدم و با پایم به کف زمین زدم و بالا آمدم، نفسی چاق کردم و دست آزادم را به تنه ی صخره سنگی گرفتم.

لحظه ای به آسمان نگاه کردم و بعد با خودم گفتم:
من حدود بیست متر پایین تر از سطح زمین در آبراهی در حال شنا کردن و این همان آسمان هر روز من است. چه تفاوتی میان آسمان امروز و دیروز است، که این گونه صاف به نظر می رسد؟
صدایش بسیار خاص بود، آسمان هم برای من از امروز به بعد یک نوازنده است. سبکش بسیار خاص و سازش طبیعت است. او هیچگاه در نواختن اشتباه نمی کند و همیشه کوکش بهم نمی خورد.
پ ن1: این نوشته از حال به عقب بازگشت و کمی متفاوت بود با سایر نوشته هام.
پ ن2: یقینا سخن از حس واقعی ام در آن لحظه بسیار دشوار بود اما، تلاشم را کردم.
پ ن3: آن قله فتح شد، آن آبراه ی عمیق طی شد و سلامت برگشتیم. چه چیزی از ما ماند؟ هیچ. بلکه کمی هم آشغال و زباله در حد توانمان جمع کردیم. طبیعت امانتی از خدا نزد ماست، این امانتی باید به دست تمام صاحبان زمین برسد.
طبیعت پاکیزه و خالی از زباله را تبدیل به آرزویی دست نیافتنی نکنیم.