خواندن این متن با این موسیقی پیشنهاد میشود: Cold, Sweater
آن سوی تاریکی یک نفر بیدار است.
من صدای سازش را میشنوم،
مینوازد شبگیر پس کسی هست،
شود همدم این بیداری.
ناشناس
چراغ مطالعهام مثلِ هر شب دیگری در حال فروکش کردن بود و دیگر روزنهای در چشمانم برای تابیدن بر صفحات کتاب نبود.
مدتی نگذشت که خواب بر تن و جان من سایه افکند اما، گوش هایم همچنان بیدار مانده بود، گویی فرشتهی خواب نگاهش را از من برداشته بود و میتوانستم صدای لالایی آن شب فرشته را بشنوم.
دقیقا پشت گوشم در میان تلاطم تیک تاک ساعت و ماشین هایی که لحظاتی با چراغ زردشان زیرزمین خانه را چراغانی میکردند،
یک نبرد را حس میکردم.
بیدار شدم و نگاهی به خودکار و کاغذ های لرزان اطرافم کردم، همگی ترسیده و زیر ردایم پناه گرفته بودند؛ فرشته خواب از در حیاط باز شده زیرزمین گریخته بود!
زیرزمین آن شب سرد بود و گرمایی که در این نبرد جان داده بود اما، همچنان نفس میکشید و به آخرین سنگر خود یعنی بخاری عقبنشینی کرده بود.
طوفان محض بود شاید یک اتفاق یا ندایی برای یک دیدار، شاید تلاش یک گربه برای ورود به گرمای زیرزمین خانه، شاید دلتنگی سوز سرما برای به پرواز در آوردن کاغذ های دستنویس من، شاید بیدلیل برای تفریح، شاید تلاشی برای رسیدن به یک رویا.
بلند شدم و نگاهی به موجود نامرعی یعنی سرما کردم، اخم کردم و گفتم وقت رفتنه.
او نیز سرش را پایین انداخت و گفت: من پشت این در به انتظار خواهم ایستاد.
در را بستم و گرما باز شروع به کشور گشایی کرد و سرزمینش را گسترش داد.
کاغذ ها را در تاریکی شب تا جایی که چشمانم یاری میکرد برداشتم و روی میز تحریرم قرار دادم.
فرشته خواب برگشت و با نگاهی پر گلایه و اَخم چشمانم را به خواب دعوت کرد.
شاید تمام این متن یک خیال در ذهن تاریک زیرزمین آن شب بود اما،
فرشته باز رفته بود!
و من...
شیفته تماشای او
از پشت شیشه!
سیدصدرا مبینیپور 1400/10/10
