زمانی که توی تاریکی قدم بر‌میداری باید بدونی که شاید نوری قرار نیست توی مسیر هدایتت کنه.
قرار نیست قدم‌هات به مسیر خِیر یا شَری ختم بشه که بهش میگیم قِسمت!
قرار نیست سالم به مقصد برسیم؛ قرار نیست وقتی توی تاریکی جلوی آیینه می‌ایستیم بتونیم رشد و تکامل این مدت رو توی چهرمون ببینیم.
کی گفته تنهای بده؟
کی گفته خلوت کردن با خودمون بده؟
این تَصور که شروع همه‌ی اتفاقات با یک تغییر بوده کذب محضه و قرار نیست به آبادانی برسی.
نطقه‌ی مقابل چیزی که هستی نباش!
لزومی نداره تو مثلِ من از تاریکی لذت ببری! ولی اینو بدون همون قدر نباید مثلِ همه از نور خوشت بیاد.
شاید این دیدگاه که همه از تاریکی می‌ترسن و به همین خاطر اگر دنبال سکوتی شاید بهترین گزینه باشه. آخه ترس با خودش سکوت میاره.
من قرار نیست بیشتر از این تلاش کنم به تاریکی فکر کنید پس بذار تجربمو باهاتون به اشتراک بذارم.
همه‌ی حرفایی که زدم به کنار.
اگر می‌خوای به چیزی که گفتم برسی در هنگامی که همگان در سکوت آرمیده‌اند و رویای نور می‌بینند؛ تو بیدار شو و دستت را بر روی شیشه سرد پنجره قرار بده.
آن سرما و آن تاریکی بی مانند می‌تواند رازی از شب برای تو برملا کند.?
سلام رفقا راستش این متن رو بذارین به پای یک تجربه‌ی خاص و شیرین
امیدوارم از بهانه‌ای که برای نوشتن انتخاب کردم دلخور نشین.
موفق باشین و راستی حتما نظرتونو درباره‌ی نور و تاریکی باهام به اشتراک بذارید.
در پناه حق??
