قسمت سوم: بر روی دوش دست هایم
صدای بوق مُمتَد اتوبوس که در جلوی ایستگاه همیشگی اش متوقف شده بود و فرهنگی که راحت زیر کفش های ضخیمِ مان لِه می شد.

از روی صندلی بلند شدم و در دوراهی آرامش و راحتی، راحتی را انتخاب کردم. انتخاب شیرینی بود، اما موقتی! به این فکر می کردم که چقدر حرفای دکتر روم تاثیر گذاشته بود؛ و همان لحظه زنی در هنگام پرداخت کرایه اتوبوس به سرعت و موزیانه از اتوبوس پیاده شد و رفت! راننده اتوبوس صدایش را بالا برد و زندگی را برای چند لحظه برایم غیر قابل تحمل کرد.
صبر کن، تو قرار نیست خودتو درگیر هر مسئله ای کنی، یک صندلی را انتخاب کن و بشین.
ذهنمو بی تفاوت نسبت به هر کس و هر چیزی حرکت دادم؛ با ذهنم بلند بلند حرف می زدم، انگار می خواستم از خودم فرار کنم، هر چه در خیالات ذهنم می دویدم بیشتر در دیگ افکارم هم می خوردم، مثله سمنویی که مدام نیاز به همزدن داره، تا مبادا سفت بشه.
پله های اتوبوس را بالا رفتم و نگاه سنگین افراد داخل اتوبوس را روی نوک انگشتانم حس می کردم، می لرزید! ناخواسته می لرزید، آن دست نیاز به کمک داشت، دستی که انگار تمام سختی روحم را به تنهایی به دوش می کشید.
ببخشید اگر چند روز نبودم، شاید بگم مهم ترین اتفاق زندگیم برام افتاد، و خیلی خیلی از این بابت خوشحالم.
قسمت چهارم آمادس، زودی میفرستم.
اگر داستان کوتاه رو پسندیدید نظر بدین، یا برعکس.
به راهنمایی هاتون نیاز دارم، این اولین تجربه ام در زمینه است.