
سلام تو.
خوبی تو؟
میدانی گذر زمان تنها مقصر برای آنچه که در زندگی برایمان اتفاق افتاده نیست.
میتوانم الان پیر باشم.
میتوانم یک جوان بیستساله.
میتوانم در حال تمرین حرف اَلف در دفتر چهل برگ باشم یا ماشین حساب و اعداد حسابداری.
میتوانم در انتظار نوازش مادر در مهد باشم یا دیدن دوباره او.
میتوانم خواب باشم و خطرناکترین مجرم تحت تعقیب دنیا که تنها جرمش انتخابی برای داشتن زندگی متفاوت است.
بزرگ شد و گلبرگ هایش را دور خویش حصار کرد و تنش را محافظ افکارش قرار داد و اعتقاداتش را در قلبش.
او نخوابید ولی چشمانش نیز باز نبود. کورمال کورمال قدم برمیداشت و چون گوش های سنگینی داشت، ترجیح داد نابینا قضاوت شود...
چون باهوش بود ترجیح داد خنگ شناخته شود...
چون لاغراندام بود ترجیح داد عاقل دیده شود...
او به آب روی آورد، به سیب و درخت کاج.
به مشهد و یک صدای محزون که اِذن ورود میخواهد...
میخواهم تنها باشم.
مدتها نه. مدتی.
میخواهم به تنهایی سفر کنم و آنجا سایهی دیگری برای خود ترسیم کنم.
شاید اَخموتر! شاید پیرتر!
شاید بخواهم گم و گور شوم.
من در میان زندگیکردن و زندهگی ماندهام.
کتاب کویر دکتر شریعتی:
وجودم تنها یک حرف است و زیستنم تنها گفتن همان یک حرف، اما بر سه گونه: سخن گفتن، معلمی کردن و نوشتن. آن چه تنها مردم می پسندند: سخن گفتن، آن چه هم من و هم مردم: معلمی کردن و آن چه خودم را راضی می کند و احساس می کنم که با آن نه کار که زندگی می کنم نوشتن.
امیدوارم از متن اینجانب و صدالبته بخشی از کتاب ارزشمند دکتر شریعتی لذت کافی را برده باشید.
زمستان مهمی برای من در راه است.
مراقب یکدیگر باشیم.
خوشحال میشم نظرتان را دربارهی این متنم بدانم.
یاحق.