
زمستان است و سردی این روز های تاریکمان، طعم نوشته هایمان را تلخ و پر از درد کرده. برایم جالب بود که می دیدم ویرگول نیز برگ هایش در حال ریزش است و افراد کمتری بیرون می آیند تا نوشته ای بر دیوار ویرگول بگذارند و بروند شاید کسانی مدت هاست که در این دهکده زندگی می کنند و می دانند در حال حاضر کسی برای خواندن متن دیگران، حاضر نیست تا سرمای سوزان سوزان را به جان بخرد؛ تازه کرونا هم هست، چه بدتر!
اما، بعضی افراد به نوشتن ادامه دادند، گویی سرما بر آنان تاثیری ندارد و یا سرما آنان را به از پا می اندازد ولی هدفی برای نوشتن دارند، که سوز سرما را برای رسیدن به آن هدف بهانه می کند.
یکسری اما، آتش هستند آنان که خیال وجود سردی هوا برایشان کهنه شده و زمانی که متنشان را بر روی دیوار یخ زده ی ویرگول میگذارند و می روند و سرما از سر لجبازی برف بوران راه میاندازد اما، نمیداند که اتش هیچ دلی خاموش نمی شود مگر بعد از گذشت سال ها روی خاکستر آن، آب بریزی.
در این چند روز آینده در شرف رسیدن به ایام امتحاناتم؛ میدونم همه بهم گفتن ترم اول دانشگاه سخته ولی من همچنان کمی نسبت به جدی گرفتن این مسئله تنبل بودم. --_--
خواستم بگم بیاییم برای بهار بعدی یمان آماده باشیم! بیایید لباس های گرم بپوشیم و دل به دریا بزنیم و ویرگول رو برای بهاری نو با عقایدی محکم تر و اهدافی گستاخانه تر شروع کنیم دیوار نوشته هایمان نباید بیش از این خالی بماند، هر چند که زندگی همیشه آن طور که تو می خواهی پیش نمی رود.
با عشق برای داشتن زمستانی پر از سرما صبوری میکنم، زیرا این تنها راه درک زیبایی بهار است.
#دلنوشته از صدرا