اول از همه بگم این متن در سیر خیالاتم نوشته شده است، (هر چند که اِدعای عاشقی از ما دور است و ما در اِبتدای مسیریم) شاید بد نباشد برای نوشتن از شعر، موسیقی و ... کمکی بگیریم ؛ تا ذهنمان با ناشناخته هایش بیش از پیش آشنا شود.
تقدیم به همه ی آن صبوران عاشق که هنگام وصال، آرزویی جز خیال درد عشق نخواهند داشت.

هر چه می نویسد، کم است! به هَوَس دوباره دیدنت تشنه است، باز می خوانَدَت. او تو را از بَر است اما، چه کند این دِل که پایانی برای عشق بازی هایش ندارد.
دوست دارد در گوش های پنهانِ زیر شال سیاهت زمزمه ی عشق کند.
دوست دارد چشم های دل ربایت را یک عمر در زندان دل حبس کند و مرا هزار افسوس؛ که وقت چندانی برای تماشا نخواهم داشت!
بگذار کنار رَوَد هر آنچه میان منو آن خورشیدِ سیاه رنگِ بادامی فاصله انداخته است.
بگذار شانه هایم مُسَکِنَت باشد؛ بگذار تماشای خوابت هِدیه ام باشد.
بگذار درمان شود با دستانَت، هر درد بی درمانی ...
خوب شد خوب شد، دردم دوا شد ... دل به عشقت، به عشقت مبتلا شد.
من تو را چگونه بنویسم؟ تا مُهری بر تمامِ نامه های بی پایانم شود؛
چگونه صدا کنم؟ همان گونه که جانم صدایت می کند.
حالت را چگونه بپرسم؟! مگر میگذاری مقصد هر فکرم چیز دیگری باشد، جز آنکه بدانم در صحت جانی و من در گرفته حالی ...
شتابان به کدام سو می روی؟!
من همان گمشده ام؛ همان که به بُن بَست خیالاتت نرسید و حال این خسته تَن به طبع عشق خو گرفته!
نرو! نرو که باز همین مسیر را پیش خواهم گرفت.
مرا به حال خود رها نکن ...
خوب شد خوب شد، دردم دَوا شد ...
برای من که حس متفاوتی بود، خیلی خیلی لذت بردم. صدای همایون شجریان رو هم از دست ندید!
حتما نظرتون رو برام بگین با این سبک نوشته هام چه حسی پیدا می کنید.
بازم ممنون از وقتی که برای خوندن و گوش دادنِ این متن صرف کردید. با عشق صدرا