این متن رو تقدیم می کنم به همه ی کسانی که در کودکی کردن اِبایی ندارند.

دلم سخت کودکی می خواهد ...
سخن هایم سخت و نوشته هایم دلخراش است. درد کشیدن همدَمَم و به دنبال مونس گشتن عادتم شده است.
چه حرف ها از کودکی ام در دل مانده است و انگار هنوز کلیدی برای باز کردن صندوقچه اسرارم پیدا نکرده ام؛ تا کِی می خواهد مرا در بازی گرگ و میش خود به انتظار بگذارد؟!
چه عکس هایی که با یک نگاه در چشمانم هر روزش را یادآور می شوم؛ چه عادت ها که مرا مدیون گذشته می کند؛ چه داستان ها که هنوز که هنوز است همه جا مشتاق تعریف کردنشان هستم و مرا هزار افسوس، آن لحظه که فراموش می شود تِکه تِکه از اَبر خاطراتم.
دلم کودکی میخواهد، کاج میخواهد، دروازه سنگی میخواهد؛ دل من رقابت کودکانه میخواهد، تعصب بچگانه میخواهد، گوش میخواهد، گریه میخواهد.
دلم این بار از کودکی ام شاکی ست؛ پس کو آن قول های پی در پی؛ کجاست آن وعده های پوچ عاشقانه، که مرا به عشقِ دیدنِ آینده به تکاپو می انداخت.
من دلم دلتنگ شنیدن شعر های آن دوران است، به غزلواره های آویزان در اتاق، به پخش شدن صوت آن رسوای زمانه منم و به شنیدن آن دیوانه منم ...
آه که دیگر فرصتی نیست! نه او دل خوشی از من دارد و نه من روی دوباره کودکی کردن!
پس بگذار برود تا روزی ببیند و بِخَندَد بر اَمیال من!
گاهی فراموش میکنم چقدر من، از من شدن هایم دور است.