چندمین شب متوالی بود که کسی در آن خانه رفت و آمد نمی کرد، با خود و خدایش قرار گذاشت که نه نگاه به قاب عکسی بیندازد و نه خانه را به هم بریزد! از همان جا پایی که میرود از روی همان برمیگردد سر پایین، چشما، کوره کور و دستا، بسته ی بسته؛ فقط هر چی خدا بگه.
نگاهی به دور بر انداخت، چشمش به چیزی افتاد؛ چیزی که همانند مغناطیسی قوی او را شیفته ی خود کرده بود؛ اما، در دلش گفت: فقط اینبار آق بزرگ؛ قول میدم دفعه بعدی بیام نوکری تو بکنم، به خدا یه دفعه فکر نکنی قراره آتیش راه بندازم، نه اینجوریام نیست؛ من دیگه آدم شدم آق بزرگ. مگه عقلمو از دست داده باشم
بخوام اون کریم سابق بشم؟! اون کریم دیگه مرده! با لحن لرزان گفت: الانم می بینی دارم میرم دزدی، به خدا گفتم، در جریان که هستی؛ بهش گفتم چشما بسته و تو میشی چشمم؛ دستا بسته میرم که تو بشی دستانم.
نگاهی به قرص ماه کرد و بسم الله رو گفت.
جنس همه ی دیوار های آن محله از خشت بود؛ سه سوت رفت بالا و جلو رفت.
هی با خودش تکرار میکرد، سر پایین چشما بسته، سر پایین چشما بسته، سر پایین چشما بسته، که ناگهان صدای پیرزنی بلند شد! چشمانش را باز کرد و سریع متوجه شد که در آن تاریکی خانه پایش روی دستان آن پیرزن رفته و دستش گویی شکسته! با خودش گفت: خدایا هر اتفاقی می افتاد برای من به دَرَک، چرا هوای این پیرزن معصوم رو نداشتی؟!
صدای ناله ی پیرزن حتی قدرت بیدار کردن همسایه را هم نداشت! دزد که فهمیده بود کسی در خانه نیست و پیرزن تنهاست، به خودش آمد و چراغ آشپزخانه را با دستان لرزانش روشن کرد و آب قندی برای پیرزن برد، سرش را بالا برد و گفت: غلط کردم فقط درد این مادرمون شفا بده.
در آخر دزد پیرزن را به بیمارستان برد تا دستش را درمان کنند، و بعد او را به خانه برگرداند و از آن پس هر شب دزدی شفاعت آخرتش را از خانه می کند.
این داستان را از زبان مادربزرگم چند روز گذشته شنیدم! :)
