قرار نبوده و نیست این طور بنویسم.
دوست ندارم گلایه طور یا پر از درد بنویسم و همین‌طور حرف‌هایی که هیچوقت شنونده نداشتند. ولی احساس نیاز به نوشتن منو دوباره وادار به نوشتن می‌کنه.
قبول این موضوع که آدمی که در بیرون از دنیای نوشتن و نویسندگی هستم با دنیای واقعی صد و هشتاد درجه فرق می‌کنه خیلی آزارم میده. در گذشته حس نوشتن و زندگی در من خیلی بهم نزدیک بودن، ولی الان این طور نیست.
به این موضوع پی بردم که آدما فراموش نمیشن و حتی اگر لج کنی ممکنه توی چشمت برن و نباید سخت بگیری(شل بگیری)و با رفتارشون کنار بیای.
سکوت کردن خوبه و تماشای دوستات از دور خوب‌تر.
نبودن تلخه اما، برای آسیب نزدن به بقیه و قضاوت نکردن‌شون کم تلخ‌تر!(این چی بود گفتم!)
تنهایی خوبه و چقدر میشه در مدح این موضوع نوشت؛ حقیقت ماجرا اینه که رشد من در این مدت در تنهایی اتفاق افتاد هر چند با این فاکتور که فهمیدم، یک یا دو نفر باید باشن. یکی برای خوشی کردن و دیگری برای تشویق.
حسرت جایگاهی توی زندگیم نداره و خوب می‌دونم حال خوب با تمام این سختی‌ها هنوز کنج لبام هست و این امیدوارم کنندست.
سفر زیاد رفتم و خاطره زیاد ساختم. توی راه به چالش‌های زیادی برخوردم و بزرگ‌تر شدم. به این نتیجه رسیدم سفر خیلی توی رشد آدم موثره و جدا از تفریح آدم می‌تونه به تجریبات جدیدی دست پیدا کنه که این اتفاق خیلی جذابه، البته به شرطه ها و شروطه ها...
کم خوابی نکشیدم و حقیقتا شب بیداری رو حذف کردم، سحرخیزی که نه ولی به اجبار صبح زود بیدارم و وظایفی که روی دوشم هست رو انجام میدم.
پدر عزیزم این روزهای گرم نبود سرکار و من خوشحالم که تونستم به نحو احسن از روی دوش مسئولیت‌ها بربیام.
اینکه مفید هستم و مفید زندگی می‌کنم و دقایقم مشغول به ساختن آینده‌ی مبهم هست(همین‌طور ملتهب)، ولی مهم دقیقا همینه و صرف تلاش برای منی که خیلی از علایقم رو باخت دادم، به این درجه از موفقیت رسیدن کفایت می‌کنه.
خیلی‌ها اومدن توی زندگیم و رفتن و منو جلو انداختن، این خوبه که بدونیم هر اومدنی یه رفتنی داره و مهم‌ترین موضوع اینه که باهاش کنار بیای.
حرف دیگه ای نیست.
دوست دارم بنویسم؛
همین!
در پناه خدایی که می‌پرستید?
پ.ن:چند روز پیش یکی بهم گفت من پایانِ نامه‌ای که برای سن بیست و پنج سالگیم نوشتم، این جمله تو که پایان هر متن و کامنت می‌نویسی رو نوشتم.«در پناه خدایی که می‌پرستی» و این حرف برام خیلی ارزشمند بود.
