به خطوط ممتد نور نگاه می کنم، هنوز می توانم جهت وزش طوفان افکارم را تشخیص بدهم. به وقتش خودم را در درون غار تنهایی مخفی می کنم و سر وقت بیرون می آیم و از آسمان بدون ابر و بدون رنگ افکارم لذت می برم. وقتی باران می بارد خودم را زیر تخت سنگ های معلق دنیایم پناه می دهم؛ آن تخت سنگ ها را اعتقاد نام نهاده ام؛ تا اگر روزی دیگر به آن معتقد نبودم، رها شده و بخشی از مرا با خود خُرد کند.

به هنگام طلوع خورشید می خوابم تا مبادا دلم هوایی شود و حرف از عشق بزند. نور خورشید چشمانم را کور و دریچه ی قلبم را به روی زیبایی ها باز می کند. آه؛ چقدر دلم برای بستن چشمانم در برابر نور زردِ تابانِ خورشید تنگ شده است. آیا خورشید هم چنین حسی نسبت به من دارد؟ اِی کاش می توانستم تو را با دل بد گُمانم آشتی بدهم! ولی این خیال برای مَنی که دیگر در خیالاتش نقشی از خود به جا نگذاشته است، غیر ممکن است. نور برای کسی که دیگر در خیالاتش از خود نور عبور می دهد، بی فایده است.
به من نگاه کن؛ می بینی؟! صورتم خیلی وقت است منتظر دیدن آفتاب امید است اما، انگار نمی داند و نمی خواهد به یاد بیاورد که چقدر امید می تواند برایش کشنده تر از نااُمیدی باشد.
خورشید دنیای من بگذار اینگونه با تو خداحافظی کنم.
بی مقدمه، خدانگهدارت.
با عشق، سایه ی دنیای پر نور تو