به گمانم تو این روزها خوش‌شانس‌ترین دختر روی زمین هستی. به من و تمام بودن‌هایم دسترسی داری و میتوانی هر چقدر بخواهی از من بخوانی و بدانی و بگیری.
و من با دستانی که از تو کوتاه هستن به دنبال بهانه و تو با همان غرور مثال‌زدنی‌ات انگار هیچ باکی از روبه‌رو شدن با من نداری اما، روبه‌رو نمی‌شوی. زمانی خواهد رسید که مچ دستانت را خواهم گرفت و تو در حال فتح نوشته‌هایم سایه مرا پشت سرت احساس خواهی کرد. نمی‌گویم تو را مواخذه خواهم کرد، چون بهتر از من میدانی که من تاب خیلی از کار‌ها را ندارم. اما، این را مطمئن باش که نوشته‌های گذشته‌ام را از چنگالت بیرون خواهم آورد.
و در آخر تو میمانی و خاطراتت و سه تارم و آیینه‌ام و شاید هاله‌ای از من به همان شکل که دوست داری. و چقدر دلتنگی! که بی‌رحمانه روح و تنت را آزار می‌دهد.
آری؛
اینجا خانه من است، تو مهمان نیستی و من دیگر مهمان دوست نیستم!
وقتی رفتی، حداقل همه چیز را سرجای اولش بگذار. نمی‌خواهم تو را بیگناه جلوه دهم. فقط از این ناراحتم که چرا نشد؛ و چرا هر کداممان به دوری از هم رضایت دادیم.
راستی ماهور همچنان می‌تواند بنوازد.
و زیر کتاب داستان دو شهر همان چیزی است که تو به دنبال آنی.
هر چند تلخ ولی بخوان.
پ.ن: این نوشته فاقد ارزش افزوده است.
1402/03/26
سیدصدرا مبینی‌پور
