
این بار نیازی به گذر از خاطرات ندارم، من سادهترین راه را برای مرور خاطراتم انتخاب میکنم. شکافتن کاغذها و نگاشتن دوبارهی یک خاطره، یک اتفاق، یک او... چرخهای بیهوده؛ نه نمیخواهم، این بار نمیخواهم.
میدانم تو نیز خستهای، همه در سرمان خواندهاند که با این دردها بزرگ خواهیم شد. دلمان سنگ، قلبمان سخت و روحمان زخم خواهد شد، آن قدر که دیگر خون برای نفس کشیدن جریان مییابد نه زندگی کردن! و در انتها وقتی تاب تمام این رنجها را بیاوریم و زنده بمانیم، راضی خواهیم شد.
راضی به فراموشی، به دل کندن، به رفتن، راضی به کشیدن نقاشی تک درخت تنها بدون هیچ نسیمی در میان برگهایش، راضی به گرفتن عکس از تک درخت تنها بدون هیچ متنی در قاب تصویرش... آه چقدر این درخت من است. چقدر من او هستم، چقدر دلم کلبهای در کنار او میخواهد.
ای درخت تنها، بیا و با من همدرد شو.
این روزها من درد میخواهم، بیا و تو نیز مرا یاری کن. میدانم تن تو پر از نقش و نگار است، من نیز تن خود را در نقشهای تو غرق میکنم.
تک درخت تنها، چقدر تو بودن سخت است! در میان این همه آدم، درخت بودن چقدر است. من میخواهم تو را بفهمم، درک کنم، من میخواهم تو را در تمام مویرگهای مغزم حفظ کنم، ذره به ذرهات را؛ تا بدانی این من چقدر مثلِ تو تنهاست.
راستی؛
درخت تو نیز مانند من عاشقی؟ میدانی عشق چیست؟ میدانی دست به دامن خاکسترهای آتش شدن یعنی چه؟ میدانی سیاهی آسمان شب و نوشتن از ستارههایی که هر شب به انتظار شنیدن قصهگویی تو هستند یعنی چه؟
درسته! در این یک موضوع با هم متفاوت هستیم. هیچ داستانی در این کرهی خاکی یکسان پیش نمیرود.
تک درخت تنها، بنظر تو، الان او چه میکند؟
میدانی که شوق دیدن شکوفههای بهاری تو برای من، به اندازه شوق دیدن دوبارهی اوست. اما تک درخت تنها، من چگونه او را در پاییز غمزده و زمستان سرد رها کنم؟
میخواهم به من قول بدهی در پاییز هم شکوفا باشی تا دل او نگیرد.
میخواهم زمستان برگهایت را بر تن او بریزی و او را گرم نگه داری.
میخواهم یک من برای او باشی.
شاید این گونه بهتر باشد تک درخت تنها.
جان و تن من نگهدارتان.
نوشتهای از
سیدصدرا مبینیپور
نوشتههای قبلی من :)
نوش جانِ تمام خوانندگانی که تا انتها همراه من هستند.
ممنون از همهی کسانی که به من محبت کردند طی این چند روز، حتی صرفا با خواندن متنهایم، خوانده شدن حس بسیار خوبی به همراه دارد.