
چه میشد اگر ستارههای آسمان را مانند نقطه خطهای روی کاغذهای نقاشی کودکیهایم بهم متصل میکردم و چهرهی تو را باری دیگر مییافتم!
چه میشد اگر به جان میرسیدم و در آخر تو را میدیدم، حتی به اشتباه، حتی به غلط.
هر چند من به ساقه سبز ایمان دارم، ولی چه کنم؟ دل است و هزار فکر و خیال که در مغز پچپچ میکند و مرا مجاب به نوشتن میکند.
چون میدانم چشمان او به انتظار من است، صبح چشمانش با خاطره من نه طلوع خورشید و شب با نور من نه ماه، میبندد.
هر چند دور اما، او را نزدیک میبینم.
میگویند رفتن هیچوقت به معنای خداحافظی نبوده و نیست، بلکه نشانه دوست داشتن است. همان قدر زیبا که از خدا برای شخص طلب سلامتی میکنی، به او این حس را منتقل میکنی که من هنوز طبق آنچه میان ما بوده رفتار میکنم.
من نامش را خاطره بازی میگذارم.
شعرها و دستنویسهایم در جوهر جاری نشده قلمَم دق کردند تا گواهی برای ثبت آنچه بر من در این ایام میگذرد، نماند!

آه؛ مگر چقدر تغییر کردهام؟!
خدا را سوگند میگیرم که این گفتهام از سر بیان این موضوع است که فرد عاشق از چهرهاش همهچیز مشخص و عیان است.
یکی از اساتید دروس تخصصی امروز در روز کنفرانس من بهم گفت تو از اول ترم تا الان خیلی فعال بودی ولی همیشه برام سوال بوده چطوری اینطوری هستی؟
سرم پایین گرفتم و به موهای سفید جدید سرم دستی کشیدم و گفتم:
آخرین جلسه هست و دلیلی برای پنهان کردن ندارم؛ استاد درد من عشقه...
خیلی سکوت کرد.
فکر کنم یاد جوانی خودش افتاد.
از چشمان اشکآلود یک مرد ۵۰ ساله حرف زدن سخته...
انگار که داغی برایش بعد از سالها دوباره زنده شد. خیلی حرف زد ولی هیچی از خودش نگفت.
برعکس من!
بگذریم...
کنفرانس ترکوندم و نمرهی کامل کلاسی رو گرفتم.
برای ساقه سبز
نوشتهای از صدرااا
۱۴۰۱/۰۵/۲۵
خوشحال میشم نظرتون رو دربارهی این نوشته بدونم (: