
مرگ ایزابل تلختر از چیزی بود که فکر میکردم. او همیشه بود، حتی زمانهایی که من نبودم. آری؛ میدانم خواستن به تنهایی کافی نیست. زمانی که رسیدم خانه، ایزابل روی کاناپه خواب بود. میدانست دیر برمیگردم و در انتظار رسیدن من به خواب رفته بود. در را آرام بستم و چراغها را خاموش کردم. بهتر بود میخوابید، من برای ذوق او خستهتر از همیشه بودم.
شاید وقتی تن خسته ام را روی تخت در حال خواب میدید، قلبش میشکست اما، چه میشه کرد؟ خواب مرا دیوانهوار فریاد میزد. حتما ایزابل بعد از این مدت یکی دو ساله میتوانست اخلاق مرا بیش از پیش درک کند.
لباس ها را که از تن کندم، دوش آب سرد دوای رگهای بیجان بدنم شد. در همین حین فکر میکردم چقدر خوب میشد اگر برای ایزابل نامهای بنویسم و بگویم چقدر دوستش دارم و برای اینکه از خواب ناز بیدار نشود، تحمل خویش را برای رفع دلتنگی چشمانش به فردا موکول کردم. اما، حقیقت درون من چیز دیگری بود...
رد صدایش برایم آشنا بود؛ ایزابل بیدار و ناراحت منتظر توضیح من بود. همان لحظه یک قصه تکراری در ذهنم زیر رگبار دوش آب سرد مجسم شد که باید تاوان این رفتارم را تا مدت چند روز پرداخت میکردم. سرد و بیحوصله بیرون آمدم و به بهانهای او را در آشپزخانه یافتم. او نیز سرد و البته بی قرار بود! بی قرار حرفی از سوی من.

امشب دیر رسیدم ایزابل. دیدم خوابی و بیدارت نکردم.
آره؛ میدونم. خسته نباشی. برو بخواب خستهای.
نه؛ ممنون! یعنی خسته نیستم. میای شب بریم با ماشین یه دوری بزنیم؟
نه؛ خستهای. منم دوست ندارم فردا به کارت لطمهای بزنم.
خب اینجا داره چیز مهمتری آسیب میبینه.
چی؟!
دلِ تو!
دل من خیلی چیزا میخواد تا آسیب نبینه.
مثلا چی؟!
که تو کارتو درست انجام بدی و از اون طرف...
از اون طرف چی؟!
شب هم با هم بیرون بریم.
همون کوه نظرته؟
آره.
بزن بریمم...
چتر یادت نرههه.
باشههه. مطمئن باش نمیذارم مثل دفعه قبل خیس بشیم.
آه؛ نمیشه بهت اعتماد کرد.
***
به خیالم حقیقت داشت اما، آن دقایق کوک شده تلفن همراهم، آن لحظات نفرین شده، آن دقیقه کابوسوار، آن شلاق عذابآور باز تکرار شد و مرا از خواب همچون سربازی بیرمق یا کودکی در بند انفرادی ساعت 5:30 صبح بیدار کرد.