
سلام الان ساعت دوازده شب هست و اصلا زمان خوبی برای نوشتن نیست ولی،نمی خواستم راحت ازش بگذرم.
خیلی ها برام توی این مسیر، مثلِ یک استاد بودن، خیلی ها مثلِ یک دوست صمیمی، خیلی ها برام حکم داداش یا خواهر رو دارن.
تو این راه به این نتیجه رسیدم که هنوز زوده تا بخوام به عنوان یک نویسنده به خودم نگاه کنم؛ از طرفی فهمیدم که چقدر زمان کوتاهه و دنیا هر لحظه ممکنه تو رو از رویاهات دور کنه!
یه زمانی خیلی هیجان داشتم ولی وقتی کمی گذشت، فهمیدم می تونه آدم یک دنبال کننده داشته باشه و اون رو با متن هاش تحت تاثیر قرار بده و زندگی رو براش از این رو به اون رو کنه!
دروغ نگم یه وقتایی از خودم ناامید میشم، میگم دنیا برای زیستن امثال من سخته؛ اینجور آدما زود رخت رفتن رو می بندن، حقیقته! اما، یک تفاوت میان من و اونها هست، اونها نتونستن آدمای دور و برشون رو تحت تاثیر قرار بدن ولی من، این کار رو کردم! از این بابت به خودم افتخار میکنم، اینکه بعد از کنکور این قدر تغییر کردم، برای همه دور و بری هام جای تعجب هست؛ حال از آنچه هستم راضی ام. فقط یک سوال ذهنم من رو مشغول کرده، اینکه آیا این درددل ها، روزی از من به جا می مونن؟! یعنی میشه بعدا بگن صدرا رو یادته، خیلی جوگیر بود؛ یه کاری که شروع میکرد بلد نبود تعادل داشته باشه؛ فقط کل روزش رو برای اون میگذاشت!
هه؛ چه خنده دار خودمو تصور میکنم!
خداروشکر که همیشه "خدا" ذکر لبم بوده، حالا هم از او می خوام هوامو توی این مسیر داشته باشه.
یه درد دل واقعی ... پایان.