
در آن لحظه از چشمان مادرم دوری کردم، آخر آدم حد و توانی دارد.
توانستن اندازه دارد و تاب آوردن هنر میخواهد، هنری که گویی از من ساقط شده است؛ دیگر به تمام شدن این اتفاقات امیدی ندارم و سایه غم و نشدنها دارد مرا به مرور تسخیر میکند.
نه به ناجی نیازمند هستم و نه به شخص دلسوزی که خودش را فدای من کند؛ تنها میخواهم کسی نباشد و باشد کسی که معنای واقعی این کلمه را درک کند که بودن هر کسی مرا آزار میدهد.
قولها را خواهم شکست، رازها را فاش خواهم کرد، صندوقچه غمهایم را به حراج خواهم گذاشت و هر کاری که لازم باشد میکنم تا به این آرامش متوهم گونهای که در سر دارم، برسم.
دروغ چرا؟ دلم میخواهد یکی بیاید و بگوید: «من کسی هستم که قرار است مشتهایی که زندگی به تو زده را تحمل کنم و لطفا این میزان از درد را درونت نریز.» ولی خب این کار احمقانه است و خوشبختانه در این یک مورد هیچکس احمق نخواهد بود.
میگفت ادامه دادن مهمترین نکتهای هست که در طول زندگیم یاد گرفتم. باخت ندادن، ادامه دادن... حتی تاکید کرد بمیر ولی تسلیم نشو...
تا یه جایی با حرفش موافقم! گاهی زنده موندن مایه ننگ و تاسفه! نمیشه توی چشم عزیزانت نگاه کنی و راحت نفس بکشی. مثل امروز بعد از ظهر سر میز ناهار وقتی مادرم به بابام زل زده بود، دلم خواست بمیرم..
میترسم دوباره برگردم و...
وَ هیچی.
دنبال ناجی نیستم.
پایان
در پناه خدایی که میپرستید.