باباحمید

شروع به مرور گالری خاطراتم کردم،‌ نفس در سینه ام حبس بود، دستانم می لرزید، چشمانم جرعت نگاه به درب آی سی یو را نداشت، دیگر نمی خواستم به پشت نگاه کنم. او خدا را می خواست و رفتن را انتخاب کرده بود، از پدرم شنیده بودم که چقدر نام مادرش را برده است. او می دانست هر چند پیر و فرتوت است اما، مادری عاشقانه او را از جهانی دیگر صدا می کند.

مگر آلزایمر نداشتی باباجون؟! مگر فرزندانت را فراموش نکرده بودی، مگر نوه هایت را به یک نام صدا نمی زدی؟! مگر همیشه یک خاطره را برایم تعریف نمی کردی؟! آن ساعتت چطور، چگونه آن را و خاطره ی دزدیده شدنش را در تهران را به یاد داری؟! چطور شاه و اَشرف پهلوی را این قدر خوب به یاد داری؟!

چقدر مظلوم و کم حرف بودی باباجون! کلاه سبز پر رنگت را برداشتم، نگاهی از عمد به من کردی معنیش را فهمیدم، ساعت سوییسی چهل ساله ات را هم برداشتم و دست کردم، این بار واقعا مرا دیگر پسر همسایه به حساب آوردی، نَه نوه ات! نگاهی به چشمان بی تابت کردم، صورتت در آن حالت چه کودکانه به من نگاه می کرد!

با همان حالت فریاد زدم گوش هایش خوب نمی شنید: باباحمید صدرام، پسر محمد آقا نگاه کن، ایشون بابامه منم پسرشم.

همونی همیشه روی لباس فرم مدرسش حساس بودی؛ همونی که همیشه با شوخی هاش منو می خندوندی، همونی که روی آخرین پسرش حساس بود و به همین خاطرم باباحمید صداش می کردیم!

باباحمید دلش گرفته، مادرشو می خواد. یادش رفته صدرا هم ساعتشو می خواست، یادش رفت صدرا هم هر چند خودخواهانه اما، میز کارو چرخ خیاطی تو می خواست.

خیلی ضایع دارم بهونه میارم، نه؟! اخه من کی دست به نخ سوزن زدم که بخوام خیاطی کنم! اخه چرا یه پسر هم سن من کلاه سبزتو بخواد!

من می خوام دوباره بچگی کنم و تو رو از اون اتاق بکشم بیرون، تو که منو به یاد نمیاری، ولی انگار خوب ساعت کوکی استیلت رو به یاد داری!

خداحافظ باباحمید