
سرش بالا گرفته بود، اسلحه سنگین کلاشینکف برای دستان کوچک او طراحی نشده بود اما، عقایدش مثل کوه محکم، مثل موج دریا خروشان و مثل صدای دلنشین اَذان برای او آرامش بخش بود.
همچنان به بازوان خود ایمان داشت، می دانست تاب و تحمل بیش از این ها را دارد. ترس در چهره اش نمایان بود، قلبش تند میزد، دستانش می لرزید، فریاد مجروحان گوشش را به این صدا عادت داده بود، کمکی از دستش بر نمی آمد فقط همین که سلاحش را آنگونه در دست بگیرد که دیگران بدانند هنوز مقاومت بچه ها ادامه دارد؛ برای او کافی بود؛ همین که پشت خاکریز ها تنها یک نفر باشد، باز برای همه امید آن است که کسی هست، یک تن از ما صد تای آنان را حریف است.
آری آن پسر، همچنان اَسلحه خالی از خشابش را محکم تر از هر زمان دیگری در دست داشت، چشمانش به قُمقُمه نیمه باز همرزم شهیدش افتاد، نگاهی به پشت کرد، چشم ها را زیر نظر گرفت، نه! امکان نداشت لب به بطری آب بزند. اصلا به خودش جرعت نمی داد تلاشی برای آشامیدن جرعه ای آب کند. نگاهش را مُلتمِسانه از بطری آب دور کرد. شاید این آخرین آزمون او برای رفتن بود.
سری چرخاند و از خاکریز های آغشته به خون بالا رفت، بعثی ها را دید که صف به صف پشت تانک های آهنین شان در حال نزدیک شدن به سنگر های خالی از خشاب بودند.
ناگهان ناخواسته نگاهی به آسمان کرد، چقدر زود اَبر ها کنار رفتند و جای خود را به آبی آسمان دادند. شاید در آن لحظه اَبر ها را مانند دروازه ای از بهشت می دید که کنار می رفتند و منتظر آسمانی شدن، پیکر شهید دیگری بودند.
به همین آسانی! برای او دیگر زمین جای مناسبی نبود. رفتن بهترین انتخاب و شهید شدن بهترین وسیله بود.
خدا شاهد است، که او از مدت ها قبل منتظر چنین لحظه ای بود، اینکه این قدر صبورانه منتظر لحظه ای بمانی و به چنین مقام بالایی برسی.
در این دنیا زیبا رفتن هنری است که هر کسی قادر به انجام آن نیست. باید موقعیتش پیش بیاد، خیلی ها بلد بودن لاف عاشقی بزنن اما، به عمل سخت دلتنگ این دنیای فانی شدند.
تا به حال به صفات شهدا توجه کردین؟! اینکه چطور مِهران ها، علی شدند؛ اینکه چطور ستاره های زَرین آن روزگار ایران، آسمانی شدند؟! داستان هایشان را باید خواند، باید شنید و در جست و جوی ریزترین خلقیات آنان بود. آخَر پیدا کردن راه سعادت در این هیاهو، دیگر به تنهایی ممکن نیست! آن هم در این زمانه! هنر این روزهای ما آدمیان دروغ نگفتنه، غیبت نکردنه! نماز خوندنو، روزه که کلا بحثش جداست. تنها دستاوردمون همین بهانه هاست، شاید تموم بشه بره ولی رَدی از خودش توی دفترچه ی خاطراتمون به جا میزاره، چه بهتر که این دفترچه پُر بشه از خاطرات من و همکلاسی های چهل سال پیش.
روزی روزگاری من دانش آموز دبیرستان دوره ی اول مفید بودم. به یاد دارم که از همان روز ها هر سال یاد و خاطره ی بچه ها و همکلاسی های چهل سال پیش مفید؛ مدرسه ای که شصت و هشت شهید داد و همیشه مایه افتخار مفیدی ها بودند.
حال که به عنوان فارغ التحصیل به مدرسه ام برگشته ام تا جبران خدمت کنم، بگویم که این متن را تقدیم به روح تمام شهیدان ایران عزیزم و بخصوص شهدای مفید می کنم. خدا را شاهد می گیرم که اصلا برای شعار این کار را نمی کنم و من آن دوره ی سه ساله یادواره شهدا (دوران راهنمایی) که در مدرسه برگزار می کردیم همیشه برایم تکان دهنده بود، با اینکه فراموش می کردم ولی حال دلم کلی بهتر می شد.
گذشت، یادواره ی شهدای مفید و امروز سالگرد ششتایی های مفید، شش دوست که با هم از این دنیا خداحافظی کردند؛ شش دوست که به مدرسه برگشتند و پرچم ایران را جامه ای بر پیکر خود کردند.
یه نکته ای بگم و تمام، شرمنده خیلی پر حرفی کردم. شهید مهران بلورچی پسری بود از همین بچه های مفید که روز های آخر قبل شهادت اسمشو به علی تغییر داد، توی متن منظورم از مهران ها و علی ها این بود.
میدونم خیلی هاتون دوست دارین با این داستان شش تایی ها آشنا بشین. ولی سخنی هست که میگه همه ی گفتنی ها رو نباید گفت.
مراسم یادواره شهدای مفید چهارشنبه مورخ بیستم اسفند ماه. لینک تماشای آنلاین مراسم رو حتما اگر گیر بیارم براتون میزارم.
یا حق