
نشسته ام و به پنجره ی خالی از رنگ نگاه می کنم، خیال درختی سبز همچنان مرا عاشق زمین نگه می دارد. چقدر دل ربودن زمین از آدم زیباست انگار او معشوقه ی دیگری جز ادم ندارد که خودش را برای او خرج کند، چه تقدیر دلخراشی که آدم میزبان چنین عشق زلال و پاکی شده است و چقدر نگاه به رفتار آدم با زمین زننده و تلخ است! روزگاری که آدمیان سخت در آغوش زمین خوابند و رغبتی برای بیداری از این افسون مست کننده ندارند.
ای کاش جواب عشق بازی زمین را اینگونه نمی دادیم؛ ای کاش جای زخم هایش را کهنه تر از قبل نمی کردیم؛ ای کاش سبز ها را سیاه نمی کردیم؛ ای کاش بیشتر سبز می کاشتیم و کمتر سیاهی درو می کردیم؛ شاید ماندن در این خرابه ی سبز که مهمانان فضایی اش آن را با حیرت تماشا می کنند، خوشایند تر از تماشای سیاهی درون آن است.
نسیمی به شدت می وزد، دستانم را بلند می کند، گویی می داند چه در دستان مشت شده ام قرار دارد! خاطره ای خوش و او که به دنبال آخرین امیدش است، فریاد طبیعت را می شنیدم. او مشتاق زندگی بود، مشتاق نفس کشیدن، او همچنان در اوج بی رنگی آن روز ها، دانه ی سبز رنگ درون دستم را دیده بود.
دانه ای که رها شد؛
تا قصه ای از نو دوباره جان بگیرد؛ قصه ی سرسبزی، رنگارنگی، جنگل و قصه آواز حیوانات در آن.
شروع این قصه می تواند از تو باشد، با کاشتن نهالی در دل خاک خسته ی زمین.