صدایی آمد، انگار سایهای پشت خانهی من پرسه میزد.
بلند شدم و یک مشت ترس و دست لرز را با خودم به دوش کشیدم و با چراغقوهای کوچک از پنجره بیرون را دید زدم. به صندوق پستی خانهام خیره ماندم، بعد پشت درب خانه را دیدم، سپس نگاهی به آسمان خدا کردم؛ خبری نبود، همهچیز آرام بود.
دلم هوای پیادهروی زیر آسمان شب کرد.
کلاهم را به سر کردم و بیرون زدم.
چراغهای نارنجی خیابان برایم قدمزنیتر از هر زمان دیگری بود، نسیم شب بوی خاطرات روز، و نور ماه مزهی تلخ دارو را میداد.
چقدر تماشایی بود... دختری که بر لبهی پنجره نشسته و طلب همدردی با ماه را میکرد. تماشای چشمان او به راستی چه زیبا میتوانست باشد. چقدر در آغوش گرفتن او میتوانست تسکین دهندهی دردهایش باشد. چقدر پناهگاه او بودن زیبایی به همراه دارد.
آیا او میداند چه زیبا شده است؟

به خانه که رسیدم، همچنان ماه برای همدردی با من در آسمان شب تابان بود، چراغهای نارنجی رنگ هنوز وسوسهگر و جذاب بنظر میرسیدند. در نظرم پیادهروی دیگری میطلبید اما، هیچکدوم از اینها را نمیخواهم. میخواهم در خانهام به انتظار بنشینم. شاید خورشید فردا حاوی پیامی باشد، شاید صندوق پستی خانهام پر باشد؛ آه... ای کاش خانهام پرده داشت تا از داخل، بیرون را پنهانی دید بزنم. میدانی آخر نمیخواهم بفهمند که به انتظار نشستهام.
به سمت درب خانه میروم، کلید را داخل میاندازم و قفل را باز میکنم، با کمی هل درب باز میشود و خیال آنکه تکه کاغذی در لای درب باشد هم باطل میشود...
غمزده پیراهنم را از تن در میآورم و دکمهی کتری آبجوش را برای صرف قهوه میزنم. همان همیشگیها را برای خود مهیا میکنم و پای میز چوبیام مینشینم و رد زخمهای ماه را بر تن سفیدش که به رنگ خاکستری بر جای مانده، تماشا میکنم.
همهچیز به همان شکل سابق است؛ ای کاش آن سایه دوباره پشت در خانهام پرسه بزند و من خودم را به نادانی بزنم که آری تو را ندیدم و تو نیز خرسند از تماشای من پشتِ آن پنجرهی بیپرده...
شَبَت بخیر سایهی نادیدهی من 3>
نوشتهای از
سیدصدرا مبینیپور
اگر دوستداری بیشتر با من آشنا بشی، پیشنهاد من اینه که پستهای قبلی منو هم مطالعه کنی.