
میدانی چقدر خوشحال میشوم برگردی؟
ماه هم دارد به دلتنگی من نسبت به تو حسودی میکند و تو همچنان نشسته در آغوش طبیعت مرا محل نمیدهی.
میدانی ذوق سنجاقکها را ندارم و خستهتر از هر زمان دیگری هستم.
از دور روز ها را به تماشای تو گذراندم؛
و اگر هم سراغی از تو نگرفتم تنها دلیلش ناامیدی بود.
تو بهتر میدانی، آدم گاهی حق دارد دم از ناامیدی بزند.
شب ها به تماشای ستارهها نه، خاطرات را مرور میکنم و اندکی بعد به خواب میروم. زمزمهای ریز در گوشم از خاطرات خوش میگوید و قصهها و ماجراها یکی پس از دیگری به پایان میرسد. و آن زمان است که صبح باری دیگر برای من از سر میرسد.
آه خدای من! یادم رفت بگویم.
هنوز آن پسر ضعیفم که در طرحواره هایش باید فداکاری بیش از حد را برطرف کند. خودش را زیادی مسئول میداند و از شکنجه خودش رنج نه، لذت میبرد.
زبان را به یاد داری چقدر دوست داشتم ادامه بدم؟ تمرینهای زبانم را به یاد داری؟ انگار رسیدن به آن چیزی که در سر داشتم خیلی دور از دسترس نبود! اندکی پیگیری کردم و حال همهچیز جدیتر پیش میرود.
خیابانها را خیلی وقت است با کفشهایم لمس نکردهام. در داخل شهر تنها میروم که بخوابم. این موضوع تلخ است... دوستانم زیر بال و پرم را زیاد میگیرند ولی، هر بار این من هستم که ساز رفتن و جدایی میزنم.
آخر آدم چند جان دارد؟ چند بار فرصت دارم خودم را بسازم. ای کاش مرز سختکوشی و آسیب زدن به خود را میدانستم.
دنیا متعفن شده ولی، امید دارم. امید به آیندهی تو، به آینده ایرانمون شاید فردا نداشته باشم اما، حال مهم است. به گمانت امید را میتوان جایی میان بوتهها پنهان کرد و وقتی خودت را ورزیده و آماده کردی، به سراغش بروی؟
به گمانم نمیشود...
امید هم میپوسد و فاسد میشود مثل هر چیز دیگری.