از من جویای احوال او نشو مدتیست او را به خاک سپردم درست است گاهی به مزارش رفته زیارتی میکنم و فاتحهایی میخوانم اما خب این به رسم است زیارت اهل قبور ثوابکی دارد ... اما این معجزس که مردهایی زنده شود میدانی که معجزس پس از من دیگر سراغ مردهها را نگیر که دیگر در رویا که نه در کابوسهایم هم جا ندارد او کم کم از همه جا رخت بربست و رفت الان فقط مانده سنگ قبری و یه سری خاطره که امیدم به زمان است که روزی آنها را در گوری چال کنم ... زنده است درست اما نه به آن معنا که در من زندگی کند خیلی وقت است که من فاتحهش را خواندم درست در همان زمانی که از هم بریدم خودش را چال کردم در آن گورِ زمان الان هم فقط خاطراتش مانده که گاهکی سرازیر میشوند اما باید یک گور دیگر برای آنها پیدا کنم قبل از اینکه آنها مرا به گور ببرند.
او را چال کردم چون دیگر از من نشانی نداشت نه خودم نه خیالم نه یادم هیچ نشانی از من در او نبود برایم غریبه شد و من که غریب نواز خوبی نیستم بخصوص گر نا اهل باشد پس او را چال کردم اما خاطراتمان را نتوانستم چال کنم درست که او هم در آنها با من سهیم بود اما من هم بودم من نمیتوانم آنچیز که نشانی از من است را چال کنم ... گرچه اگر همین یادگاریها ما را غرق در خویش کند مردنم محتمل است پس آنها را که چال نمیتوانم کنم اما
اما آن ها را به فراموشی امانت میدهم نگه دارد آری درست است فراموشی ... پس تو هم دیگر از من نشانی از او نپرس که همه نشانها را میخواهم به فراموشی دهم....