و چنگ زدم بر تمام ریسمانها و من با تنی زخمی و پارهپاره، در دریایی از ریسمانهای پارهشده دچار خفگی محض شدم.
و یکباره همه چیز در من فرو ریخت و جان داد.
حال من ماندهام، هزاران باور مرده، و به چشم خود دیدم که شمعهایی که در وجودم روشن کرده بودم، یکی پس از دیگری، با نظمی اندوهگین، چون سمفونی مردگان خاموش شدند.
با این همه باور مرده و امید خاموش، چه کنم؟
شاید چارهای نباشد جز آنکه دست به کار شوم؛
هر یک را به خاک بسپارم،بر گورستانِ دستهجمعیِ وجودم بایستم، و عزادار همهشان باشم.
مگر نه آنکه اکنون باید فریاد بزنم؟ پس چرا همه چیز در سکوت و تاریکی فرو رفته است؟
حق دارم بر سر کدام گور گریه کنم؟
میان این گورستانِ ذهنم، جای خالیِ یک صندلی خودنمایی میکند؛
صندلیای که بر آن آرام بنشینم،
خود را آهسته تاب دهم،
به تکتک گورها خیره شوم،
و خاطرات هر باور را با خود مرور کنم،
شاید قطره اشکی فرو بریزد.
اما هر بار که به یکی از آنها نگاه میکنم، دستی از دلِ گور برمیآید و سیلیای بر صورتم مینشاند.
چشمانم را میبندم، شتابزده از این حقیقت تلخ فاصله میگیرم،
اما باز هم تاریکی است، و باز هم سکوت.
حتی تصویرها نیز جان دادهاند.
وگرنه اکنون در دشتی پر از گل قدم میزدم،
صدای پرندگان را میشنیدم،
و خود را به دست نسیم میسپردم
تا شاید اندکی فراموش کنم.
اما گویا دیگر راه گریزی نمانده است.
باید چشمهایم را باز کنم و دردِ سیلیهایی را که از دلِ گورها برمیخیزند، به جان بخرم.
باید اجازه دهم آنقدر بر صورتم سیلی بزنند که دستانشان از توان بیفتد و سرانجام، در گورهای خود به آرامشی ابدی برسند.
شاید آن روز، پوست من نیز کلفتتر شده باشد.
و مگر منطق درد جز این است که با پای خود بر فراز هر گور بروم و سیلی را طلب کنم؟
وقتی به آخرین گور برسم،
دیگر درد، از من جدا نخواهد بود.
با من یکی خواهد شد.
و آنگاه، وقت آن میرسد
که جامهای نو بر تن کنم،
برای آخرین بار به پشت سر بنگرم،
و گورستان را برای همیشه ترک کنم.
و اگر هنوز، در میان این همه گور، قبری خالی مانده باشد... امیدوارم آن، سهمِ باورِ زندگی نباشد.
و من به خود ایمان دارم که با باورِ زندگی از این گورستان عبور خواهم کرد.
و هر بار که به ردِ جا ماندهی زخمهایم بنگرم، لبخند بر روی لبانم نقش خواهد بست
و به یاد خواهم آورد روزی از میان گورستان باورهای مرده عبور کردهام.