بالای سر آخرین گور، با تنی خسته و پاهایی بیرمق، حس آزادی وجودم را لبریز میکرد و من، مصمم، قدم اول را برای ترک گورستان برداشتم و پای من میان آسمان و زمین ساکن ماند.
با وجود لمس حس آزادی از این ریسمانهای به گور خفته، تکهای از وجودم همچنان در اسارت غمِ از دست دادنشان مردد است؛ گویی آنها را تمنا میکند.
زندگی بدون آنها چگونه خواهد بود؟ حتی به نظر میرسد تنم به سنگینی آنها عادت کرده است. کمر خمیدهام، صاف ایستادن را برایش دردناک میداند.
ولی به خودم قول دادهام اینبار از گورستان بروم و پای من همچنان منتظر حکم من است. محکم قدم بر زمین بگذار و قدم بعدی را بدون لحظهای تردید بردار.
گورستان به ترک گفتنم ایمان آورده است. تمام ریسمانها لرزاناند و صدای نالههایشان از گورها به گوش میرسد.
و نمیدانید شنیدن صدای نالهی ریسمانی که روزی جزئی از وجود تو بوده، چه دردناک است.
با نالهی هر کدام، قسمتی از تنم دچار خونریزی میشود و من میدانم هنوز تارهایی پنهان از چشم به آنها متصل ماندهاند.
و من تمام تلاشم بر این است که با تمام تن پارهپارهشدهام نگاه به عقب نیندازم و عبور کنم. حیف، در توانم نیست آنها فریاد غم سر دهند و من بیاعتنا از خودهای بهجاماندهام عبور کنم.
باید بازگردم. کاری نیمهتمام مانده است. من درد سیلیهای از گور بلندشده را به تن خریدم، اما به خودِ بازمانده و خودِ قبلی اجازه ندادم یکدیگر را به آغوش کشند و از هم خداحافظی کنند.
آری، اینبار بر سر هر گور میروم و تکههایی از خودِ گسسته را در آغوش خود چنان میفشارم تا در من حل شوند و بعد، تنها خاطرهی رنجشان را به خاک میسپارم. بر روی هر قبر با خون خود گلی میکشم و برایش زار میزنم تا وجودم از غم کمی خالی گردد.
شاید اینبار توان رفتن باشد، ولی ایمان دارم تا انتهای مسیر یادشان با من همراه خواهد بود.