این میشه نامهی هزار و شصت و سوم، که برای توئه.
روزهای زیادی میگذرن، همونطور که نامههای من، که هیچکس اونها رو نخوند. اما این یکی زیاد طولانی نخواهد بود؛ فقط جهت آرامِ دل و راحتِ خیال، چند حقیقت رو بازگو میکنم.
تو گناهی نکردی! شرایط خوب نیست. حال و هوا خوب نیست، آدمها خوب نیستن! حتی اگر کلی آدم تو رو مقصر بدونن، همین که خودت به خودت اطمینان داشته باشی، کمترین دلیل برای هنوز زندگی کردنه؛ هنوز نفس کشیدن.
تو قوی هستی! این حقیقت که داری سعی میکنی به تنهایی، روی تمامِ موجهای اقیانوس افکارت پارو بزنی، قوی بودنت رو اثبات میکنه. بهش افتخار کن... هرکسی نمیتونه انجامش بده.
تو یکرو هستی! اگر حالت خوب نیست، اگر از چیزی خوشت نمیاد، فقط اون رو میگی. خودت رو پشت نقاب دورویی و تظاهر و لبخندهای اجباری پنهان نمیکنی و این خیلی سخت و در عین حال، قابل ستایشه.
تو عجیب نیستی! کلی آدم وجود دارن که هنوز نمیدونن برای چی به دنیا اومدن، چرا زندگی میکنن و اصلا چطوری قراره ادامه بدن. خیلیها توی عمق سیاهچالهی مغزشون نفس میکشن؛ فقط تو از بعضیها عمیقتری.
این میشه چهار حقیقت اول، برای ارادت خاصی که به عدد چهار دارم و برای امروز که حالت، غریبه. کلی آدم، برات کلی نامه نوشتن. من هم آخر صفِ تو میمونم.
- از طرف دوستِ جدیدِ رومخی که شاید بتونه سهم نیملبخندِ امروزت رو برای خودش بکنه. - ”بـــه مـــاه”
