برای دقایق طولانی، هیچ خبری نبود. همه رفته بودند. حتی... حتی برای چند لحظه حس کردم که همهچیز، تنها توهم شبانگاهیام است که از کنار افکار زیر بالشت، سُر خورده و کف اتاق، جاری شده است. اما تمامشان، واقعیتر از تصورات نیمهجانم بودند. شاید هم بودند اما مرا نادیده میگرفتند. نادیده میگرفتند یا نادیده بودم؟ نامرئی بودم یا اصلا وجود نداشتم؟ شاید هم... من رویایی زاییدهی افکار یکی از همینها بودم! همینقدر گذرا و بیاهمیت؛ همینقدر پوچ و بیهوده. من تصورم، خیالم... من هیچم.

پ.ن: کی مدرسه حضوری میره؟:*)
پ.ن۲: نو ایده برای نوشتن
پ.ن۳: اگه تلگرام دارید کانال بسیار پیشنهادی: به ماه
پ.ن۴: در حال حاضر به دلایل نامشخص نمیتونم لینک بزارم??