هیچ کدوم از خیابونایی که داریم میریم رو نمیشناسم.
این درختا و ساختمونا، تا حالا ندیدمشون.
یکم جلوتر تصادف شده.
ادمای عصبانی و خسته، پشت سرهم بوق میزنن.
یه ماشین پلیس خیلی گنده، اونقدری که شک دارم پلیس باشه، کجکی وایساده جلومون و یکم عقب تر، یه آمبولانس جیغ زنان داره سعی میکنه خودشو برسونه جلو.
ادمایی سیاه پوش یا خاکستری پوش یا رنگای دیگه پوش، با چترهای سیاه، از لابه لای ماشین‌ها خودشونو رد میکنن و میرسونن به پیاده‌رو.
پاهام دارن یخ میزنن.
باید بغلشون کنم، ترسیدن.
روی پاهام چمبره میزنم، توی ماشین یه آژانسی غریبه، تنهام.
میدونم برج میلادو که ببینم نزدیک شدیم، ولی فقط دارم ساختمونای خیلی بلندو میبینم که خودشونو انداختن رو جاده.
وحشتناکه.
مرد راننده داره سعی میکنه با بالا پایین کردن شیشه جلو، بخار روشو از بین ببره.
پلیس با بلندگو حرف میزنه.
پیاده‌ها تند تند دارن میرن، ترسیدن.
ساعت ۷:۴۵ دقیقه‌س، و من احتمالا کیلومترها با کلاسی که ساعت ۷:۳۰ شروع شده فاصله دارم.
بارون هرچی سر راهشه رو محکم میزنه.
با این وجود، دارم توی هوا دود میبینم.
نگران نباشین، الان جلو در مدرسم. تموم شد.
پ.ن: اینو همون موقع نوشتم ولی یادم رف پستش کنم
پ.ن۲: و بازهم موزیک نامربوط?
لایکی?❤️
