-نگا زدی اینه رو شیکوندی!
-کو؟ کجاش شیکسته؟!
-اینا کوری نمیبینی؟؟
-خو اینو خودت زدی شیکوندی!
-پیاده شو!
-بزن بغل افسر بیاد!
-میگم پیاده شو!
-برو اونور بزنم بغل
-پیاده میشی یا پیادت کنم؟!
صدایشان را انداخته بودند توی سرشان و با صدای خسته و گرفته فریاد میزدند. سفت چسبیده بودم به صندلی و موبایل را دو دستی گرفتهبودم. اگر پلیس چند ثانیه دیرتر میرسید، شیشه ماشینمان خرد و احتمالا دعوای حسابی راه افتاده بود. صدای کوفتهاش میزد بر سر خودش که سیگاریست. به نظرم هردویشان سیگاری بودند. مردی که سوار ماشینش بودم، میخواست زودتر برود پی کارش، اما مرد دیگر تازه یک نفر را برای خالی کردن عقدههایش پیدا کردهبود. فکر کردم در آن جثه ریزه و پیر، چه خاطرهها و چه تجربههایی نشستهاند و منتظر وقتی مثل حالا که برسرش اوار شوند و حالش را به هم بزنند. هیچ کدام از این رفتارها، خواست خودش نبود. هیچ کس، پست فطرت نیست. هیچ نامهربانی در این کرهخاکی نیست. ادم تنها، میمیرد. تنها شدن با گذشته ادم را میسوزاند. همهی فیلمهایی که این چند وقت دیدم، همهی آدمهایی که باهاشان رو به رو شدم، همهی کتابهای بر اساس واقعیت و براساس تخیلاتی که خواندم، میگفتند دنیا یک بغل به خیلی از مسافرانش بدهکار است. هیچ ادمیزادی از ته قلب به کسی اسیب نمیرساند، فقط شاید با گذشتهاش تنها گذاشتهشدهاست.
