همه گفتن این عادت مضحک و سخیف «من نباید بگم، خودش باید بفهمه» رو بریز دور منم ریختم دور. «اگه من بگم که دیگه ارزشی نداره» صدام میکردن روشنفکر شدم ولی، فهمیده و بچهها بیاین روح و روان و احساساتمون رو بریزیم وسط همدیگه رو درک کنیم و دنیا دو روزه و عمر ما کوتاس چون گل صحراس پس بیایید شادی کنیم شدم. هیچی هیچ فرقی نکرد ولی، هیچکس براش مهم نیست تو چی برات مهمه. فرقی نمیکنه گفتن و نگفتن؛ چرا البته. گفتن کالری میسوزونه منم همینجوری وزن کم کردنو ادامه بدم دیگه آدم محسوب نخواهم شد، زیرمجموعهی حبوبات قرار میگیرم، یه چیزی مثل عدس نه اونقدر دایره ولی. به هر حال خسته شدم، دیگه مهم نیس که مهم نیس، مهم نیس که نمیفهمه، بفهمه هم مهم نیس. گور باباش. چون میدونی؟ خسته شدم. خستگی اینجوریه؛ دیگه به خودتم رحم نمیکنی.

پ.ن: یه چیز بگم؟ خداوکیلی هیچی هیچی ندارم واسه نوشتن.