معمولا وقتی احساس میکنم که کارهام داره روالی جدی تر پیدا میکنه هیجان زده میشم و اصلا به اینکه چقدر موجودی "ته حسابم" باقی مونده فکر نمیکنم.مثلا امروز دو ساعتی رو در یکی از کافه ها مشغول تلاش برای کمی تمرکز و یاداوری کارهام بودم اما دریغ از حتی چند دقیقه تمرکز.در پایان این فرایندِ خسته کننده و بعد از افت انرژی ناشی از پایان حضور کافئین در وجودم به این نتیجه رسیدم که قبل از اینکه اینجا رو ترک کنم باید با یکی از تامین کننده های مطرح محصولم تماس بگیرم و وضعیت بازار رو از زبان خودش جویا بشم.این گفتگو انگیزه ی خوبی بهم داد تا در پایانش با یکی از شرکا تماس بگیرم و کارهایی که باید پیگیری بشه رو بهش یاداوری کنم.این کارها چه بودند؟
-هزینه ی کشتیرانی از مبدا بندرعباس تا مقصد شانگهای چین
-هزینه ی بیمه ی حمل و نقل به ازای هر تن کالا
-زمان بندی بارگیری و ارسال تا مقصد

از اول صبح امروز جمعه همش در فکر این بودم که از سختی هایی که پیش رو دارم چطور باید عبور بکنم،از طرفی موعد قرارداد خونه ام به پایان رسیده و باید با همون پولی که داشتم چند محله رو پایین تر برم و از طرفی نمیدونم که کاری که دارم دنبال میکنم کی عایدی مالی برام خواهد داشت. مگه میشه از اول صبح در حال تحلیل شرایط باشی و لحظه ای نتونی خودت رو از نا امیدی نجات بدی؟ بله این قائده ی زندگی برای ما جوونهاست و راه چاره ی دیگه فعلا براش نمیشه تصور کرد.