ققنوس

محبوب خوب به تاریخ سپرده شده ام

ملوان بی دریایی شده ام که در راه رسیدن به تو هرروز جرعه ای از اب شور دریا را روانه جگرش میکرد و اب دریا را به اتمام رساند ز زیادی روزهای غربتش

عزیزکم

به تمامی رویاهایت قسم که ندانستم ز کجا شروع و به کجا به اتمام رسانم راه بی راهه ای را که به خیالم به تو ختم میشد

اما به دستانت نیاز و به چشمانت تمنا دارم

به روحت ثنا و به وجودت عادت دارم

بادی به مثال صبا میوزد و میبرد اشک هایم را که از زیادیش باران و پس از ان گرداب شور ابه ای به راه میاندازد

محبوب من بگذر ز من

که نتوانستم خودم بگذرم

گذشتم اما از خودم

بریدم اما از همه

همه ای که میگویم تورا شامل نمیشود

چرا که جان و جهانم را همه دربر نمیگیرند که اخر خطاب به همه تو هم رو برگردانی

مِهرم

مُهرم

مِهری چون اوایل فصل عشاق

مِهری چون حال خوب دلخوشی میان برگهای خش خش کنان

و مُهری همانند سمبلی بر روی پیشانیم

بر روی قلبم

بر روی سینه ام

که نشانت میدهد تورا به عالمیان

و تو ناتوان ز دیدارش و متقاضی به ترک

ترکی که اجبار فرضش میکردم اما چیزی جز اصرار نبود

ای جانم

به تمامی فصل ها و خلایق خلقت سوگند که با تمامی اینها

با تمامی این افکار

کارها

بدی ها ، بدی هایی که چشم های کم سویم روبه رویشان کم سو تر میشوند . چون نور چهره ات بر ان غلبه کرده ....!

در برابر تمام اینها

سکوت پیشه ام است و صبر اندیشه ام

پس خودت را بخشیده بدان مگر اینکه دلم تنگ شود به حدی که نبخشمت که در روز جزا بار دیگر روبه رویم آیی

از طرف دوستدارت: ققنوس

تا درودی که دیگر نمی آید

بدرود...