
صدای پای بارون روچند روزه دارم میشنوم .طراوت بارونی هوا، بوی خاک ،بوی پاییز .
مثل همیشه تو تراس خونه ام وبه تماشای بارش بارون نشستم. به صدای رفت وامد ماشینها روی اسفالت خیس گوش می کنم .
همینطور توی دنیای خیالم به دنبال گذشته .
به چیزهای ساده ای که گاهی شادم می کرد وگاه ناراحت . به گذرمردم درزیر بارون.دیدن چترهای رنگی .کاپشناهایی با مدلهای،کوتاه بلند ورنگهای شادشون، که کمترتوفصلهای دیگه میشه،دید .
گاهی هم باتعجب به اونایی که تو سردی هوا باتیشرت از تو کوچه وخیابون رد میشدن نگاه میکردم وتو دلم می گفتم: وای! این چشه دیگه ؟
پاییز همون پاییزه شایدم زیبا تر وپر بارش تر. برگ درختای تو پیاده رو هم همچنان روی زمینن . اما چیزی که دیگه نیست؛ مردم خوشحال ودانش اموزای شیطون بعد از تعطیلی مدارس بامانتوهای رنگی ومقنعه های وارفته روی سر.پریدن تو چالهای اب ،ویا فحش دادن به ماشینهای عبوری برای پاشیدن اب روی مردم چه به عمد ویا غیر عمد .
.دیگه از چترای رنگی و جونای تیشرت پوش توی این هوا ی سرد وبا اون چهره های پر غرور وحاکی از تمسخر مردم برای اندکی سرما خبری نیست . حتی دیگه ازصدای عطسه های بلند وخنده دار خیلیها تو این روزا وترسیدن بعضی از رهگذرها در هنگام رد شدن از کنا ر رهگذر دیگه باشنیدن صدای عطسه هم خبری نیست .به گمونم رفتگرای محلمون هم تعدادشون کمتر شده. از خیالم با صدای اشنای دیگه ای بیرن میام .
بارون با صدای سرفهای خشک وممتد همسایه واحد بغلیمون همراه شده.صدای اشنا و ترسناک کرونا .
صدای همسایه مهربون وخوب واحد بغلی همه اون دلخوشهای کوچیک رو ازم گرفته. حالاحتی صدای بستن در اپارتمان وبالا پایین رفتن اسانسور طبقه ما،که به ندرت شنیده میشه برام یه حسرت شده شنیدن صدای بچه ها تو راهرو طبقات برای رفتن وبرگشتن از مدرسه .یا از دیدار اتفاقی تو ی لابی وپارکینگ به ندرت خبری هست .
امسال پاییز صدای اشنایی نیست هیچ صدایی بجز صدای پای غم واندوه از دست دادن های عزیزان .