چند روزه که دوباره همه زشتیها جنگ نمایان شده دوباره همه لاف زدن های این کشور واون کشور برای حمایت ها شروع شده.
دوباره خاطرات زشت جنگ، اژیر قرمز واعلان خطر ها دوبار وضعیت سفید و.... کی ما باید اینارو فراموش کنیم ؟
یادم میاد هر روز
صبح هنوز چشممون باز نشده بود که صدای خش خش رادیو ی که تو دست پدرم بود واون رو نزدیک گوشش می برد تا از میون اون همه پارا زیت، به اخبار صدای امریکا وبی بی سی گوش کنه .و ماجرات حرف زدن وسر وصدا کردن را نداشتیم. حتی جرات نمی کردیم استکانمون به نعلبکی بخوره وصداش در بیاد .وشب هم بازم تکرار همین داستان .حتی یاد آوریش هم سخته .
وقتی وداع خانوادها ی اوکر اینی رو تو فضای مجازی میبینم یاد خدا حافظی های مادرم وگریه هاش پشت سر برادر بزرگترم تو سال شصت هنگام بدرقش میافتم .
وقتی وداع خانوادها ی اوکر اینی رو تو فضای مجازی میبینم یاد خدا حافظی های مادرم وگریه هاش پشت سر برادر بزرگترم تو سال شصت هنگام بدرقش میافتم . .
همش اخبار حمله ،همش اواهای حماسی جنگ و تشیع پیکر جوانهای هم وطن روی دست مردم .چقدر دردناک بود
چه درد ناک تر که توی تلویزیون واخبار های دنیا بازم جنازه های غرق در خون وخانه های ویران شده در اثر بمباران ،مردم هراسان وبچه های وحشت زده وبی پناه در پناگاه دقیقا مثل اون دوران خودت رو میبینی و اجبارا مرور میکنی.