همیشه از چند روز قبل آماده میشدم تا برای یه همچین شبی تمام چیزها طبق برنامم باشه .امسال هم طبق برنامه اعضای خانواده رو دعوت کردم .مثل هرسال از صبح مشغول درست کردن شام ونظافت خونه شدم تا همه چیز کاملا خوب وعالی باشه .مرغا رو سرخ کردم وماهی رو هم همینطور .انارای دون شده وهندوانه رو هم تزیین کردم وخلاصه کلی کار که تا قبل از ساعت ۸ باید انجام میشد .حالا فقط باید منتظر مهمانا می موندم .سرو کله یکی یکیشو ن پیدا شد و سلام وتعارفای همیشگی وجمع شدن کل افراد، یعنی اتمام تعارفات وشروع پذیرایی .احساس عجیبی داشتم (بقول قدیمیا گوشم سنگینی میکرد ).منظورم اینکه چیزی رو فراموش کرده بودم ؛اما نمی دونستم اون چیه .سفره شامو رو چیدمو وجمع کردم .بعدش هم سر صحبتها باز شد. این بار از هر دری سخنی نبود. فقط از همه حرفا ختم میشد به اینکه دیدی چی شد ؟ واز همدیگه میپرسیدن تو کجا بودی ؟یکی گفت من ننه مرده تو بازارربودم که یهو شلوغ شد .اون یکی میگفت تو خیابون شوش ریخته بودن بیرون ومن مغازمووبستم . یکی گفت طرف ما اصلا باد هم نمی وزید .خلاصه اینکه همه جور حرفی زده میشد از گرونی بنزینو ومواد غذایی گرفته تا ظرف وظروف .تنها چیزی که همه فراموش کرده بودن حرف زدن از شب مورد نظر بود بر خلاف سالهای قبل ،دیگه از فال تاروت وقهوه و ورق ، یا از مسابقهی جوری خوردن انارها که حتی یه دونش رو زمین نیفته . بازی تخته و جر زدنای وسط بازی برای خنده.ایندفعه حتی یادمون رفت که یه عکس دسته جمعی بندازیم یا اینکه پشت سفره یلدا بشینیمو یه عکس خانوادگی و تک نفره بگیریم .بعد از رفتن همه موقع جمع کردن وسایل یلدا تازه یادم اومد که چه چیزی رو فراموش کردم . چیزی که هیچ وقت تو این بیست سال فراموش نکرده بودم . سفره مخصوص یلدام .!!! من همه وسایل رو روی میز بدون سفره چیده بودم .فکر میکنم امسال هیچکس یلداش مثل سالهای قبل نبودهمه یه چیزی کم داشتن .