
به هر جای دنیا که سفر میکردیم وقتی کسی میگفت :
نمی دونی اینجا چه توت فرنگی ،سیب ،پرتغال،خیاری و...داره؟!
ما هم اولش فکر میکردیم خب حالا که تا اینجا اومدم بزار توت فرنگی درشت وقرمز اینجا رو تست کنم ببینم چطوریه!؟
بعد از مزه مزه کردنش میگفتم نه فلانی ،نمی دونی یا شایدم یادت رفته توت فرنگی های ما چقدر شیرین وملس تره .اصلا یه چیز دیگه است !!?
یا وقتی یه تیکه از هندونه های بسته بندی شدشون رو میدیدم می گفتم: حیف ایران نیست یه هندونه درسته ی بزرگ میخری میبری خونه،همه دور تا دورت جمع میشن .وبرای قرمزی رنگش شرط می بندی وتا چاقو تیز خونه نوکش بهش می خوره از ترس دور تا دورش قاچ می خوره ماهم وحالا نخور کی بخور .حتی سر تراش پوستش دعوا مون میشه? اخ که چطوری اب از لب ولوچه امون راه می افتاد.
.خودمون رو قانع میکردیم ویا شایدم گول میزدیم
که همه میواهای اونوریا،بده .هیچکدوم مزه مال وطن خودمونو نمی ده ویامثل مال خودمون ونمی شه که نمی شه.
با کلی ادا واطوار به طرف میگفتم فلانی دیگه وطن فروشی نکنیا !
اما این بار که به میوهی خوش اب ورنگ و بسته بندی شده اونا نگاه میکردم ، دیگه با اون قطعیت واب وتاب از میوه های خودمون تعریف نمی کردم وشک داشتم که واقعا کدوم خوشمزه تره!!?
حالا بعد از این همه برگشت خوردنا از خودم می پرسم ؛
یعنی قبلنا هم همین طوری بودن ؟( مزه میوه هامون رو میگم) یا جدیدن اینجوری شدن !!!!!؟