
امروز با بچه هام درباره شروع یه کار مجازی صحبت میکردم واز اونا راهنمایی خواستم. اونم به این خاطرکه شرایط حال رو بهتر درک میکنند و اینکه همیشه ی روزگار سرشون تو گوشیه !
قاعدتا فرزند بزرگتر که روی صحبتم بیشتر با اون بود توضیح داد که باید از کجا شروع کنی،چه جورکارکنی بهتره و منم حاضرم کمکت کنم .
لااقل منم فهمیدم کاربه اون سادگیها هم که فکر ش رومیکردم نیست .خیلی چیزا هست که من نمی دونم .
با هیجان ، پیشنهاد کار های متفاوتی رو می داد که بیشتر ، مورد علاقه خودش بودتامن.بعدش گفت اصلا بیا با هم شریک بشیم واون کارهایی مثل عکاسی،گذاشتن پستها و فتوشاپ وادیت و کارهای این مدلی رو انجام میده .
.
یه وقت به خودم اومدم دیدم رشته کار از دستم در رفته .
بیش خودم گفتم میخواستم وقت خودمو یه جوری پر کنم ولی انگار اون منتظر فرصت بود. پیش خودم گفتم خب عیبی نداره بزار هرچی اون میگه من انجام بدم، بازم سرم گرم میشم چه فرقی میکنه ؟
دختر کوچکم ،که ساکت پیشمون نشسته بود وگوش میداد.( منم فکر میکردم هنوزبچه هست و باید به درسش برسه )یهویی گفت مامان برای ازدیاد فالور من کمکت میکنم !اصلا من تو این کار استادم !خودمو زدم به اون راه ؛گفتم واقعا راست میگی!! تو چه جوری می خوای کمک کنی بگو ببینم ؟
سعی کردم سرتا پا گوش باشم . بگو چکار کنم ؟.شروع کرد با جدیت تمام حرف زدن وخودی نشون دادن( خیلی از طرز صحبش ولحنش خوشم اومد ).
دو تا راه داریم یا اینکه فالور بخریم یا اینکه بدیم تبلیغات که یه مقدار هزینه بره.
من: از الان بگم خرج اضافی رودستم نذارین.نه بابا!
خودم تا حالا چند بار فالوور فروختم !!!!!? از تعجب دهنم باز مونده بود .خداییش خیلی سعی کردم عصبانی نشم وعکس العمل خاصی نشون ندم .
گفتم: کی؟ راس میگی!!!؟ اره . مامان من از کلاس هفتم برای دوستام چیزایی رو که می خواستن تو مدرسه میکشیدم وبهشون می فروختم !!یا کاردستی هایی که تو خونه می ساختم رو !
خب بعد با پولش چکار میکردی ؟؟پول که نمی گرفتم ؛میگفتم برا فردا بجاش دوتا بستنی بخر .
با پول توجیبی که من میدادم چکار میکردی؟ اونم تو مدرسه اسنک یا مارونی یا غذا میگرفتم با بچه ها میشستیم زمین می خوردیم . باورم نمی شد!چطوری نفهمیدم ؟! از اون موقع وازاون سن شروع کرده بود به اینکه از کارایی که بلده ،برای خودش پول در بیاره!
از یه طرف از اینکه متوجه این موضوع نشده بودم عصبانی بودم واز طرفی هم متعجب .(بماندکه همیشه تشویقش میکردم در نمایشگاههاوبازارچه های توی مدرسه بر پا می شد ،شرکت کنه اما نه غیر از اون ).
فکر کردم بیچاره بچه اولم.اونقدری که رو ی اون نظارت داشتم وسختگیری میکردم ، رو این دومی چقدرکوتاهی کردم!اون بی زبون اما این یکی ،حسابی سر زبون دار !
حالانمی دونم باید از کرونا متشکر باشم یا متاسف .یک سالی که کرونا باعث شده بابچه هام مخصوصا دختر کوچکم بیشتر تو خونه وقت بگذرونم ،توانایی های رو ازش دیدم که اگه مدرسه میرفت هرگز متوجهش نمی شدم. ( در تمام این مدت منم مثل همه مادرا فقط از دخترم میخواستم تکلیف مدرس رو تمام کمال انجام بده ونمره ای خوب بگیره ).
این که متوجه نبودم دیدن دیگر بچه های هم سن وسال خودشون تو گوشه گوشه دنیااز طریق گوشیای موبایلشون چقدر اونا رو عوض میکنه .حالا این فرصت بهم دست داد تادقیقا درک کنم چرا بچه های دهه هشتاد جسور تر وبا اعتماد به نفس تر و متفاوت تر هستن با دهه هفتادیا .چون هردو شونو تو خونم دارم.میگم.
خلاصه کنم.به ظاهر ساده ومظلومشون نگاه نکنید ?
و این که میگن ما ده هشتادیا گودزیلا نیستیم به خدا رو باور نکنید !!???