
تازه اومدم جشن خوب شدن دخترم روبگیرم که مصیبت دیگری سرم اوار شد .سرطان پستان !!!!!
اصلا باورم نمیشد ،چطور ممکنه ؟!اینهمه پیاده روی روزانه ،ورزش ایروبیک.تغذیه به اصطلاح سالم و...پس چی شد؟کجا رفت ؟
اینا فقط یه تبلیغ پوچه.به چشم خودم وبا همه وجودم دیدم که. همه ی اینا کشکه ؛وقتی عزیزدلت،جلوی چشمت بیمارشده.تمام هم وغمت میشه پرستاری از اون با تمام وجودت برای بهبودیش تلاش میکنی .غم وغصه ای که از بیماری بچه ات می خوری.بغض تو گلوت که مجبوری برای نشون ندادنش بریزی تو خودت وفقط لبخند بزنی .
واشکهایی که برای دیده نشدنشون زیر دوش حموم میریزی میشه مثل یه تومور تو سینه .
یک سال تموم ،دوبار شروع کردم به دخترم نشستن ،بلند شدن .مداد دست گرفتن ،راه رفتن ،گرفتن قاشق تو دست و....هرکاری رو که فکر کنید یه مادر به بچه نو پاش اموزش میده ؛ دوباره با دخترم تمرین کردم واموزش دادم.
حالا لحظه لحظه حال مادراهایی رو که عزیز شون بیمارهست رو درک میکنم.
درک میکنم وقتی میگفتن یه شبه موهاش از غصه سفید شده یعنی چه!! یا خم شدن قامت یک مرد ،یک پدر یا برادر .
وچه سخته استوار موندن با تمام توان تا رسیدن به بهبودی عزیزت ودرهمین حال مراقبت از بقیه اعضای خانواده تا اسیب نبینن .
خیلی دویدم تا همراه دخترم به خط پایان رسیدیم . تا جایی که باعث تعجب دکتراش شد .حالا وقتی اون می خنده من با لذت تماشا میکنم احساس غرور میکنم .
دیگه نگران خودم نیستم .مطمنم از پس این یکی حتما بر میام .
فقط باید کفشای تازه ای برای شروع مسابقه به پا کنم .