از اول شهریور اقای قاسمی چند بار تماس گرفتند در در باره برداشت برنجمون وسپردن اون به کارخونه ونحوی تحویل اون به من توضیح داد.با این اوصاف راستش با همسرم تصمیم گرفتیم با اینکه اوضاع کرونا هنوز هم مثل سابقه با بچه هابه شهرم بریم وسهم برنج خودم رو از ارث پدری تحویل بگیرم ویه سری هم به اعضای خانواده (که حالا دیگه بیشتر شبیه غریبه ها هستن تا خواهر وبرادر بزنیم).
خب چون اصلا دلم نمی خواست خونه رو بدون مادرم ببینم ، از همون اول قرار شد بریم هتل .از ته دلم احساس شادی میکردم نمیدونم چرا !کمی که با خودم کلنجار رفتم دیدم ازاینکه دیگه مادرم رو با درد ورنج تو اون خونه نمیبینم ،ویا شایدم رفتنش رو هنوز باور نکردم .
به هر حال کنار دریا یه واحد اجارهای برای چند شب اجاره کردیم .(باورش برامون سخت بود که تو شهر خودم با وجود داشتن خانه خالی وحتی خواهر وبرادر بریم هتل ).البته چون همه رستورانها بسته بودن مجبور شدیم کلی خرید کنیم تا خودم تو خونه اشپزی کنم .
خلاصه اینکه برای اولین بار بعد از سالها به کارخونه برنج کوبی رفتم تا سهم برنجمو بگیرم .وجالب بود که خواهرم رو هم همون جا دیدم .مثل دوتا دوست باهم احوال پرسی کردیم واز هم خدا حافظی کردیم !!!!!!
برادرم هم روز جمعه به هتل اومد برای دیدنم وتمام مدارکی که فوت پدرم نزذ خودش نگهداری کرده بود رو همراه اورد تا من برای انجام کارها اقدام کنم .بارتون میشه اختلاف انقدر بالا بگیره که برادر وخواهری که تو یه شهرن نخوان همدیگر رو ببینن !!!?