
از در ودیوار شهر وکوچه مون غم می باره. از تمام مسیر هایی که به خونه منتهی میشه .
سعی میکنی فرار کنی ،یه راه جدید برای رسیدن پیدا کنی .اما همیشه همون راه وهمون کوچه .راه جدیدی نیست .مثل قصه های اخر زمانی؛ پرده های سیاهی که بر در ودیوار مغازه ها واپارتمانها بسته شده بدون هیچ برو بیایی وهیچ صدای قرانی .حتی همان سوره های همیشگی همان صدای عبدالباسط که بعد از مرگ کسی بلافاصله از خونه ها پخش میشد . نه مراسم ترحیمی نه کسی که حتی بتونی غمتو با اون در میون بزاری ونه شونهای برای زار زدن .فقط ترس وفرار، وحشت .
همه جا ماتم بدون عزاداری.حالا دیگه لازم نیست بخوام یه شهر طاعون زده قرون وسطایی رو تصور کنم .چون دقیقا وسط همون شهرم .دیگه خبری از زنگ تلفن برای دعوت به مجلس عروسی ونامزدی و... نیست.دیگه شادی نیست.
هر روز زنگ تلفن برای گفتن خبر فوت یا گفتن تسلیت به یکی از دوستان واشنایان بر اثر کرونا به صدا در میاد .????