
.دختر ناز بابا با مانتو شلوار شال اومد نشست رو مبل جلوش.
باباش :اه چرا لباس پوشیدی ؟
من حوصلم سر رفته. همش ما تو خونه ایم فقط خودت میری بیرون ومیای .باید منو ببری بیرون .الان ؟اخه جایی باز نیست .
برام مهم نیست بریم با ماشین دور بزنیم .(با گریه) من می خوام برم بیرون .
باباش هم گفت : باشه .همه پاشین بریم یه دوری بزنیم شاید حالو هواتون عوض شه .
.ولی گفته باشم ساعت ده ونیم شب خیابونا خلوته ها، بعد نگید نگفتی .
ده دقیقه بعد با ماشین توخیابونا گشت میزدیم .خیلی هم خلوت نبود .
توی این دورزدنها رسیدیم به میدان ونک ومن گفتم بیا بريم پارک اب واتش .الان ساعت دوازده شب وکسی نیست . کمی بشینیم وبعد برگردیم .
از پله ها که بالا رفتیم ،دیدیم عزیز من انگار فقط ما تو خونه مونده بودیم! والا!!!
از بازار سبزه میدون تهران هم شلوغتر بود! انگار راهپیمایی بود ! ما هم مثل چهارتا نقابدآر اون وسط!!
انگار نه انگا رساعت دوازده شبه ووضعیت کرونا ییه! ..
از ماسک که خبری نبود، البته دروغ چرا از هر ده خانواده یکی یه ماسک شل و ولی زیر چونش بود.
گفتم برگردیم حالا کرونا میگیریم .اقا مگه می شد حریف دخترم بشیم .شروع کرد به دویدن وسط گود .گیر داد که بریم ماهم قدم بزنیم .
اینکه چطوری تونست باباشو مجبور کنه براش کنتاکی هم بخره بماند.
خلاصه اینکه هرچه امر کردند پدر بیچاره هم گردن نهاد ?ما هم برای خالی نبودن عریضه یه قهوه ای خوردیم تا خانوم با ارامش شام دومشو سرو کنن .البته از استرس وحرص خوردنمون که نگم .انقدری که ژل به قاشقا ودست ومیز ولیوان قهوه و.....زدم تیوپ ژل تموم شد .
حدود یه ساعت توی همون محوطه ای که برای رستورانا میز وصندلی چیده بودن نشستیم.حداقل خلوت تر از خود پارک بود. بعد از یه ساعت که احساس کردم کمی خلوت تر شده راه افتادیم به طرف ماشین .واومدیم خونه .تنها کسی که خوشحال وبی خیال بود دختر کوچکم بود که مرتب از باباش تشکر میکرد وماچش می کرد .
چه دورانیه بچه گی وبی خیالی .