صبح که از خواب بیدار میشیم به خودم میگم امروز باید اول از فلا ن کار شروع کنم .بعد برم سراغ اون یکی وهمینطور الا اخر .
طبق معمول اول تخت رو مرتب میکنم بعد سراغ صبحانه خوردن وبعد هم شستن ظرفها ی جا مونده از شب .تا اینجا همه چیز مرتبه وطبق روال خودش پیش میره .برای کمی استراحت میام و گوشی رو میگیرم دستم وبعد از خوندن چند پیام سلام صبح بخیر غالبا تکراری (اما بازم دوست داشتنی) از دوستان وفرستادن اونا برای باقی دوستان (حتما اونا هم مثل من از تکراری بودن پیام خسته شدن ).میرم تو پیج اینیستا ،تا چند خبر وفیلم کوتا ه ببینم وبشنوم( دلم وا شه ).که به صورت سریالی از گرانی وشلوغی وکمبود و..... چیزی که باعث دلخوشی وشادی و... مربوط به وطنم باشه پیدا نمی کنم اگر هم پیدا کنی بلا فاصله بعدش خبر دستگیری و بازداشت به خاطر فلان موضوع رو میشنوی !!. (تو همون یک ربع کلی استرس ونگرانی بهت وارد میشه؛ به اندازه صد سال)
میگم خب برم یه تلفنی به چند تا از دوستان بزنم وشایدبا شنیدن صداشون حالم بهتر بشه پاشم به بقیه کارا برسم .
اما نه تنها حالم بهتر نمیشه بلکه بدتر هم میشه یکی از گرونی کرایه خونه ،اون یکی از گرونی مواد غذایی اون یکی از نبود انسولین وخلاصه نمیدونم .واقعا دیگه نمیدونم چه کار میشه کرد پیش خودت فکر میکنی خدا روشکر با هر بدبختی بود یه سقف برا خودت خریدی ولی موندی چرا باید زمونه طوری بشه که تو بخاطر چهار دیواریت خدا روشکر کنی ودوستت رو در حال افسردگی وناراحتی بببنی . فکر کنی چه کمکی از دستت بر میاد ؟اون دوستت کرونا گرفته ،حتی نمی تونی به دیدنش بری !و....
خلاصه این فقط به درد ودل بود که امروز نوشتم .
