دوست دارم بنویسم اما نه مثل قبل تر ها که باید صبر میکردم تا کلمات قصار ومرتب ،دارای ادبیات خاص به ذهنم خطور کنند و بعد تر بر خطوط آبی دفتر برای ویرایش چند باره بنویسم (آخرش هم نمی نوشتم ). مینویسم اما نه با موضوعی خاص وبا ادبیات ثقیل.حالا از زبان حال خودم واتفاقات روزانه ای که هر روزه برایم و در زندگی تک تک هم نوعانم جریان داره ، با زبان خودمونی . اینبار باخودم فکر کردم چرا باید همیشه چیزایی رو بگم یا بنویسم که مورد توجه دیگران قرار بگیره ؟ خط وخطوط تعیین کنم ومرز بندی داشته باشم .چرا باشگاه رفتن واستخر رفتنا وپارک رفتنای دوستانه خودمون ننویسم .مگه واقعا ما همیشه تو خونه ایم وبی برنامه ایم؟
چرا از دید یه زن خونه دار همیشه کسی صحبت میکنه که خودش خونه دار نیست . و جریانو طوری تعریف کنه که انگار یه مادر یا یه زن همیشه کاسه" چه کنم چه کنم" دستشه .نه من با اطمینان میگم که خانومای خونه داری مثل من ، مثل زنای تو ی فیلمای قدیمی دور هم نمی شینیم تا سبزی پاک کنیم و چرندو پرند بگیم .یا مثل فیلم وسریالها فقط هم وغممون رقابت برای بالا تر بودن باشه . حالا دیگه بیشتر زنان خونه دار تحصیل کرده هستن وبرنامه های خاصی رو تو زندگیشون دنبال میکنن تا باعث پیشرفت خانواده کوچیک خودشون بشن .ومنم خوشحالم که یکی از اونا هستم . مواردی رو که سعی میکنم بنویسم اتفاقاتی هستن که برای خودم وگروه کوچک دوستانمون رخ میده با کمی اغراق و طنز گونه .بدون مرز وخطوط قرمز .بدون لایک وآمار های دامنه دار وبی دامنه ستونی ومیله ای.
