پووووف!
تمامِ آنچه فکر میکنیم که هستیم تقریبا چیزی حساب نمیشه،تمام چیزهایی هم که نیستیم هیچی نیستند،تمام حرفهایی که میزنیم،خنده ها و اشکهایی هم که داریم در این حجم عظیم باز هیچ است،توهین ها،شکستها،پیروزی ها،خوشحال شدن ها و ناراحت شدن ها هم مطلقا هیچ است،اینها به کنار،بودن و حضور ما در این حجمِ غیر قابل درک هم هیچ است،فکر کردن راجع به این موضوع که ما کجای این بی انتهایی هم هستیم،مجدد و مکرر مطلقا هیچ است.

وقتی بدانیم که اینقدر [هیچ] هستیم،پرداختن به روابط روزمره و فکر کردن به غرایز و بدیهیات هم به معنای دقیق کلمه [احمقانه] خواهد بود. راهِ حل من وقتی میدانیم [هیچ] هستیم،این است که : [بدانیم که واقعا هیچ هستیم].
پ ن : [خیامِ کبیر]
این چرخِ فلک که ما در او حیرانیم،
فانوس خیال از او مثالی دانیم:
خورشیدْ چراغ دان و عالَم فانوس،
ما چون صُوَریم کاندر او گَردانیم