قبلترها نگران بودم که کلا قضاوت بشم،بعدها متوجه شدم که بهرحال بسترِ قضاوت شدن غیر قابل انکارهست و در این مورد باید سعی کنم که بدون نادیده گرفتن اصل ماجرا، درست و منصفانه و البته گاهی(ریاکارانه) قضاوت بشم. درمسیر زندگی تعدادی درست یا غلط،با کیفیت یا بی کیفیت منرو قضاوت کردند و الان هم یا در ذهنم کلا محو شدن یا اگر هم هستن با همون ذهنیت قضاوتگر(شاید اشتباه) قبلی منرو آنالیز میکنن.
گذر زمان میلِ پیچیده ای در من ایجاد کرد،در این موقعیت بیشتر دوست دارم که دیگران رو "وادار" به قضاوت خودم کنم و اگر تواناییش رو در موقعیت داشته باشم، فرصت قضاوت اشتباه در اونها ایجاد کنم و دراین کشمکشِ قضاوت درست و غلط از طریق اطلاعاتی که از خودم بروز میدم،به چارچوب تحلیلشون برای رسیدن به انچه ذهنشون نیاز داره راه پیدا کنم.
این یک پروسه ی پیچیده نیست،روزمره ی ما در موقعیت هایی هست که با آدمهای مختلف مواجه میشیم و به راحتی تمام و براساس اطلاعات تولیدی طرف،اون رو درظرف ذهنی-تجربی خودمون انالیز ونتیجه گیری میکنیم.
از بُعد احمقانه بودنش که بگذریم،فراموش نکنیم که چقدر میتونه وحشتناک باشه وقتی طرف با شیوه ای هوشمندانه ممکنه مارو در چارچوبی قرار بده که اولا به بازی گرفته و به طور مطلق احمق و نادانی چاره جو فرض بشیم.
من معتقدم که یک انسان باهوش از خطر قضاوت خودش رو دور نگه خواهد داشت،چه در چارچوبی که بخواد قضاوت بشه و چه در چارچوبی که بخواد قضاوت کنه.
#چالش_وبلاگ_نویسی #قضاوت #روزمره