سال گذشته بود که درخت بلوط تنومندی رو نشان کرده بودم تا هرزمان که شرایط مهیا شد[ذهنی] برای آویختن طناب دار خودکشی، یک پایان شکوهمند رو برای خودم رقم بزنم. بعد از یکسال از تصور اون تصمیم و احساس فخری که بخاطر پیدا کردن اون درخت بلوط تنومند پیدا کرده بودم، دیگه هیچ طنابی رو تصور نمیکنم، هیچ احساس فخری از شکوهمند بودن خودکشی در چنین شرایطی هم ندارم. روزهای زیادی زندگی در لحظات پایانی رو در کنار این بلوط های جذاب تصور کردم اما در طی یکسالی که گذشت اون میل قدیمی برای من به یک حس بی نهایت قدرتمند از بهتر زندگی کردن و تلاش برای ساختن تبدیل شد.از بلوطی که سرمای زمستان سرد رو رد میکنه تا به شکوه جذاب جوانه زدن در بهار برسه انتظار زیستن با کیفیت بالاترین حد از کمال این تصویر بی نظیره. من از درخت بلوط جز میل به زیستنی با کیفیت انتظاری ندارم.
