چهار پنج تا ادم فهمیده در زندگیم دارم که متنهایی که گه گاه مینویسم رو درست میخونن،طرز تفکرم در دنیای واقعی رو دقیق دنبال میکنن، اهل گوش دادن و سکوت به موقع هستن، در لابه لای فراز و فرود هایی که شرایط بر من تحمیل میکنه هم با دقت وضعیتم رو تحلیل میکنن.این تعداد آدم من رو با [هویت] خود ساخته ای که از خودم نشان دادم پیدا کردن و منتظرِ تغییری بنیادین در من یا شرایطم برای خشنودی خودشون نیستن.
من میدانم کیفیتی که از ارتباط بین آدمها انتظار دارم جز با سرمایه گذاری بر همین تعداد دوستِ واقعی اما کم عدد امکان پذیر نیست،بنابراین عمیقا معتقدم با همه ی مفروضاتِ موجود، ساختن رابطه ای که خراب کردنش سخته، کاریه که یک مرد واقعی در طول زندگیش انجام میده والا در گذر دوران های مختلف آدمهای زیادی وارد زندگی ادم میشن یا حتی ممکنه وجود داشته باشن(فامیل یا...) که بود ونبود تو یا اونها اثری حتی کوچک در هیچ زاویه ای از زندگی طرفین ایجاد نمیکنه.
من به چیزی که واقعی وبی کیفیت و ساختنی نیست اهمیتی نمیدم حتی اگر سالهای سال به رسمِ تکرار و عادت در زندگی من نقشی رو ایفا کرده باشه.