قلبم ؟

پیش از آن‌که خواب به چشم‌هایم راه پیداکند احتمالِ رفتنت را در گوشِ قلبم نجوا کردم

ابرو درهم کشید؛ گویی خبرِ رفتنت، سنگی بود که بر آبِ آرامِ امیدهایش افتاده باشد و اهانتی بزرگ بر احساسش باشد ، بر سینه کوفت، به اعتراض تپید و از پشتِ میله‌های قفسی فریاد کشید ، روبه‌رویش نشستم ، رگ‌به‌رگِ گیسوانش را از میان انگشتانم گذراندم؛ چنان‌که گویی می‌توانستم گرهِ سرنوشت را از تار مویش باز کنم. در آغوشش کشیدم و از یاد بردم تمام داراییِ تنهایی از جنسِ نبودن است

اشک‌هایش فرو ریختند؛ قطره‌قطره در من نشستند، در رگ‌هایم راه افتادند و تمامِ وجودم را از اندوهِ خویش لبریز کردند اما راهی به چشم‌هایم پیدا نکردند

لب‌هایم را به گوشش نزدیک کردم و گفتم:

«دوستت ندارد.»

سه کلمه بود کوتاه‌تر از یک نفس، سنگین‌تر از جان کندن

سکوت کرد.

آخرین قطره‌ی اشکش لغزید؛ از گونه‌اش گذشت و جایی میانِ نگاهِ من و حسرتِ نداشتنش گم شد...

سورینا✍🏻

✍🏼سورینا