ویرگول
ورودثبت نام
آفتاب
آفتابیک عدد معتاد به موسیقی و ادبیات
آفتاب
آفتاب
خواندن ۵ دقیقه·۳ سال پیش

پریروز و پریشب

پریروز دچار سردردی شده بودم که اطبّای خانه دلیلش رو "بس که سرت تو گوشیه" و "چند بار بهت گفتم تو نور کم کتاب نخون" میدونستن. به هر حال بنده با همین سردرد و سلام و صلوات راهی کلاس نویسندگی شدم. این کلاس و آدم‌هاش رو خیلی دوست دارم، این موسسه بهترین جایی بود که تا به حال باهاش آشنا شدم. و چقدر رویاها...

از شانس، مادرِ فاطی ( فاطی از ارفاق شفیق وی است) که از ابتدای آفرینش عالم تو کیک درست کردن کسی رو دستش نبوده (اغراقات چاپلوسانه ولی نزدیک به واقعیت)، برای همه کوکی درست کرده بود. و از اونجایی که فاطی بدون قهوه اصلا زنده نمیمونه، فلاسک قهوه‌اش رو هم با خودش آورده بود.
تقریبا نصف ساعت کلاس رو در حال خوردن کوکی و قهوه و خندیدن گذروندیم و مدرّس کلاس که مجاب شده بود نمیتونه حواس ما رو به درس جمع کنه، کلا بیخیال شد و به ما پیوست و تا آخر ساعت حرف زدیم و حرف زدیم.
نکته جالب هم این بود که سلیقه آهنگی من و فاطی و مدرس جدید کلاس به طرز غریبی شبیه هم بود. همین نکته کافی بود که همینطور درباره آهنگ های مختلف حرف بزنیم و در همون حین که داشتیم ذوق مرگ میشدیم فراموش کنیم بقیه دارن خداحافظی میکنن و وقت رفتنه.

Today's music ain't got the same soul
I like that old time a_rock 'n
roll!
_old time rock and roll_Bob seger


بابا با پراید قراضه ولی با وفاش اومد دنبالم. منم یکی از کوکی هایی که کش رفته بودم رو دادم به بابا و در گرما راهی شدیم. (ماشین قراضه ولی با وفای ما کولر نداره. که این هم خودش یه قصه‌ای داره با شرح طویل! هر چی که هست، گرمه. خیلی گرمههه)
خلاصه... بابا که به شم مسیریابی خودش خیلی اعتماد داشت با هدف انتقام از محله صلح آباد که چندبار توش تقریبا گم شدیم دوباره پیچید تو کوچه پس کوچه‌ها. (اسم اصلی این محله ظلم آباد بوده ولی شهرداری احتمالا برای اینکه یه وقت بدآموزی نشه اسمشو به صلح آباد تغییر داده.) بعد از دقایق طولانی گشتن توی کوچه‌های تنگ و گاهی گشاد و بی‌نظم ظلم‌ آباد، بالاخره سر از یک خیابون درست حسابی درآوردیم. ولی یهو شستمون خبردار شد که تمام مدت درحال چرخیدن دور خودمون بودیم و الان در نقطه شروع حرکت که چه عرض کنم، حتی کمی قبل تر از اون قرار داریم.
واقعا که این محله جزو عجایبه.
وقتی به خونه رسیدیم گرما و شرجی هوای بوشهر و خوردن قهوه فاطی مزید بر علت شده بود تا سردردم بیشتر بشه و حالت تهوع هم بگیرم. مامان پیشنهاد داد که بریم دریا. بابا سردرد منو یادآوری کرد، ولی من که به هیچ قیمت حاضر نیستم از دریا بگذرم یه دودوتا چارتا کردم و دیدم که حتی اگه افقی برگردم خونه، بازم میخوام برم.

اینطوری شد که یه استکان عرق نعنا خوردم و راه افتادیم سمت بندرگاه. برای شنا کردن شب قشنگی بود. دو سه تا کافه کنار دریا جلوی نخل ها روشن بودن، تعداد کمی آدم هم بود و نور مهتاب که هلالش کمی از نصف بیشتر بود افتاده بود روی امواج. مد بود و موج ها قوی بودن و همه چیز رو به سمت ساحل میکشوندن که این نکته آرام بخشیه. چون میدونی هر چی بشه به ساحل برمیگردی.
آب گرم بود. بابا نکته‌ای رو یادآوری کرد، فکر کنم بیشتر برای اذیت کردن: عروس‌دریایی‌ها معمولا تو آب گرم میان ساحل (البته سفره‌ماهی ها هم همینطور، این فصل گاهی حتی ستاره‌های دریایی هم میان، البته تا حالا کم دیدم بیان)
خودم رو رهای رها کردم و اجازه دادم مثل یه تیکه چوب روی آب شناور بشم. موج ها خیلی تکونم میدادن و صدای آب گوش هام رو پر کرده بود، تنها چیزی که میدیدم فقط آسمون بود و چند تا ستاره روشن دور. همینطور که چشمامو بسته بودم و کم کم داشتم موقعیت مکانی‌ای که توش بودم رو فراموش میکردم، به طرز عجیبی داشتم کلمات هیچ جا، هیچ چیز و هیچ کس رو درک میکردم.


Nowhere, Nothing, Nobody.


در همون حین سپهر کف پام رو قلقلک داد. به زمین بازگشتم ولی نزدیک بود توی آبی که تا گردنم هم نمی‌رسید غرق بشم. این است برادر کوچک داشتن :/??‍♀️?

از آب که دراومدیم مصداق بارز موش آب کشیده بودم، ولی باز هم امکان نداشت بیخیال سوار تاب شدن بشم. یه خدا پدر و مادرش رو بیامرزه‌ای کنار ساحل یه تاب بزرگ درست کرده که میشه باهاش خیلی بالا رفت. سوارش شدن یکم قلق داره البته.
سردردم نبض‌دار شده بود، وقتی خواستم سوار تاب بشم یکهو درد گرفت و مجبور شدم صبر کنم تا درست بشه. سوار تاب شدم و با استفاده از قوانین همیشه راهگشای فیزیک بالا و بالاتر رفتم، توی افق چند تا نور از قایق ها و کشتی ها پیدا بود و توی آسمون چند تا نور از ستاره های دور. میرفتم بالا، آسمون بود، ولی دوباره جاذبه منو برمی‌گردوند سمت زمین. سمت ماسه‌ها، سنگ ها، آدم ها.
نیوتن وقتی جاذبه رو کشف کرد، درواقع دلیل سنگینی زندگی کردن رو کشف کرده بود.


از بنده خدایی که این عکس رو از پستش کش رفتم معذرت میخوام. خیلی شرح حال بود آخه :')
از بنده خدایی که این عکس رو از پستش کش رفتم معذرت میخوام. خیلی شرح حال بود آخه :')



"شب بود بیابان بود، تابستان بود
گرما بود، شرجیِ فراوان بود
قایق در آب های خروشان بود
مهتاب درخشان و چه زیبا بود
گیسویم از آب دریا گشته آشفته
خود را من به امواج دریا سپرده"
با لحن این خوانده شود لطفا:)


پ. ن: چار کلمه شعر مردم رو به طرز فجیعی تغییر دادم و از شدت خوشحالی در پوست خود نمیگنجم که شعر گفتم:/?

زندگی
۱۲
۸
آفتاب
آفتاب
یک عدد معتاد به موسیقی و ادبیات
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید