حجم هزاران هزار رویا و آرزو را روی قلبم حس میکنم. سنگین است. نفسم بالا نمیآید. انگار ته چاه بلندی گرفتار آمدهام و تاریکی باتلاق مانندی تا خرخرهام رسیده. سرم پرده سینماست. فیلمی سرخ از خطوط خون و جسد با سمفونی عروسی روز عزا. سمفونی جهنمی کِل و شیونی که حنجرهای زخمی سر میدهد و چنان چسبنده است که در بایگانیهای مغزت همینطور جیغ خواهد کشید. اینجاست، توی سر من. کابوسهای بیمارگونهای از جهنم.
چیزی به ذهنم خطور میکند که خندهدار است. من زندهام. زندهام؟ به سالهای عمرم نگاه میکنم و در نظرم چیزی جز امتداد شب نمیآید. و خودم جز سماجتی بیامان در تقلای چیزی به نام "زندگی".
بله، شب. شبی که در انتها به کابوسی بیبدیل بدل شده.
به فردا صبح فکر میکنم. بعد، حجم هزاران هزار رویا و آرزو روی قلبم سنگینی میکند. نفسم بالا نمیآید. آری، من زندهام. قسم به آن روزنه نور که در فرادست مثل سرابی پیداست، من زندهام. هزاران هزار رویا... سرگیجه گرفتهام و قلبم به سختی تکان میخورد. عکسها رد میشود. چشمانشان را میبینم که میگویند "تو زندهای. زندهای. زندهای زنده ای. زنده..." چشمانی که در عمقشان امید است، و رویاهایی که حالا بیپدر و مادر شدهاند.
هزاران هزار رویا... یکهو سنگینی تمام رویاهای یتیم را روی شانههایم حس میکنم.
شايد این زنده بودن نفرینی است، تا این زخم عمیق را تا آخرین نفس با خود حمل کنم. یا شاید هم معجزهای است، تا رویاهای یتیم زندگیهای نکرده را زندگی کنم...
هر دو دردناک است. هی پرده اشک دنیا را تار میکند و من فقط به این فکر میکنم که ما حالا دیگر شبیه به یک زخم، یک زخم بزرگیم.

"و میبینم شب را، که با همه سنگینی خود بر من فرود آمده است. و من، هنوز زندهام... "
_اژدهاک _بهرام بیضایی_